Του Emir Sader (*)
Ήδη είναι οκτώ οι φορές
που η αριστερά έχει φτάσει στο τέλος της προεκλογικής εκστρατείας με
πιθανότητες να νικήσει στο Μεξικό, και σχεδόν νικά. Της έχουν αφαιρέσει πολλές
φορές το θρίαμβο με νοθεία. Το κόμμα-κράτος PRI [1] έχει επιβιώσει δύο θητείες εκτός προεδρίας,
αλλά έχει επιστρέψει. Και αν και έχει αποτύχει ως κυβέρνηση, έχει φθαρεί από
αυτό, διατηρεί τη δύναμη να επιβάλει αποτελέσματα δια της βίας, όπως η εκλογή
κυβέρνησης στην πολιτεία του Μεξικού έχει αποδείξει.
Αλλά το PRI δεν μπορεί πια να τα κάνει όλα. Πρώτον,
έχει χάσει δύο φορές. Δεύτερον, φτάνει σε αυτές τις εκλογές πολύ αποδυναμωμένο
από την αποτυχία της κυβέρνησης του Πένια Νιέτο, ο οποίος έχει αναγεννήσει τον
ορισμό υποψηφίου για την προεδρία [2], επιλέγοντας έναν τυπικό νεοφιλελεύθερο
οικονομολόγο, που έχει χρηματίσει στην κυβέρνηση του PAN [3] και τώρα προσφέρει τις υπηρεσίες
του στο PRI, ως υποψήφιος
εξωκομματικός, αλλά απολύτως ενταγμένος στις επιχειρηματικές ελίτ: ο Χοσέ
Αντόνιο Μιντ.