Prensa Rebelde GR: Συνενοχική «Ουδετερότητα» απέναντι στη γενοκτονία κατά του κουβανικού λαού, José Manzaneda

Πέμπτη 9 Απριλίου 2026

Συνενοχική «Ουδετερότητα» απέναντι στη γενοκτονία κατά του κουβανικού λαού, José Manzaneda

«Δεν θα υπάρξει ειρήνη χωρίς τις γυναίκες» είναι ο τίτλος ενός πρόσφατου ντοκιμαντέρ των δημοσιογράφων Πατρίσια Σιμόν και Άλεξ Σαπίκο, που αφηγείται τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Παλαιστινίων γυναικών από τον ισραηλινό στρατό.

Η Σιμόν έχει επίσης καλύψει άλλα ρεπορτάζ για τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη, φέρνοντάς μας πιο κοντά στις σφαγές, τις διώξεις και τα βασανιστήρια που εφαρμόζει ο σιωνισμός.

Αλλά μπορείτε να φανταστείτε τίτλους όπως «Η Παλαιστίνη που δεν θέλει ούτε τον Νετανιάχου ούτε την αντίσταση»; Ή «Ο παλαιστινιακός λαός θύμα του Ισραήλ και των οργανωσεων του»; Μπορείτε να φανταστείτε μια δημοσιογράφο να αποδίδει την ευθύνη για το ανθρώπινο δράμα και τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη εξίσου στο κράτος του Ισραήλ και στις παλαιστινιακές δυνάμεις; Η κατακραυγή θα ήταν τεράστια. Το ίδιο και από τον «προοδευτικό» ισπανικό Τύπο που συνήθως δημοσιεύει τα έργα της.

Ωστόσο, με την Κούβα, μια χώρα που υπόκειται σε μια σιωπηλή γενοκτονία, σε έναν βίαιο οικονομικό πόλεμο από τις ΗΠΑ που προκαλεί χιλιάδες θύματα, τα πράγματα αλλάζουν. Και οι ίδιοι ρεπόρτερ, που μόλις επισκέφθηκαν το νησί, μας προσφέρουν τίτλους όπως: «Η Κούβα που δεν θέλει ούτε τον Τραμπ ούτε το καθεστώς» ή «Ο κουβανικός λαός, θύμα των Ηνωμένων Πολιτειών και του καστρικού καθεστώτος».

Επιλεκτική και χειραγωγημένη εικόνα

Το ότι ο πληθυσμός της Γάζας και της Κούβας είναι εξαντλημένος, ότι «δεν αντέχει άλλο», δεν είναι μυστικό για κανέναν. Είναι θύματα δύο στρατηγικών εξόντωσης για την καταστροφή των πολιτικών τους σχεδίων. Αλλά μπορείτε να φανταστείτε οι γυναίκες που επιλέχθηκαν για το ντοκιμαντέρ για την Παλαιστίνη να υποστηρίζουν την παράδοση στο Ισραήλ; Αντίθετα, όλες είναι αξιοπρεπείς και ανθεκτικές φωνές. Γιατί, λοιπόν, στην Κούβα η επιλογή μαρτυριών είναι ένα σύνολο ηττοπαθών και υποταγμένων φωνών που, σύμφωνα με τη συγγραφέα, εκπροσωπούν «το κουβανικό παζλ»;

«Στην Κούβα κάθε βήμα που πρέπει να γίνει για να τελειώσει η μέρα με αξιοπρέπεια είναι μια εξαντλητική δοκιμασία που το καθεστώς έχει παρουσιάσει στον κόσμο ως απόδειξη της αντοχής του λαού απέναντι στον βορειοαμερικανικό ιμπεριαλισμό, ενός λαού εξαντλημένου, κουρασμένου, που επαναλαμβάνει σε όποιον θέλει να ακούσει, με κάθε τόνο και ένταση, ότι δεν αντέχει άλλο».

Η Κούβα δεν είναι αυτή η επιλεκτική και χειραγωγημένη εικόνα. Ο πληθυσμός της είναι φτωχότερος, κουρασμένος, εξαντλημένος, πράγματι. Αυτό είναι ακριβώς ο στόχος ενός οικονομικού και μιντιακού πολέμου που εκτελείται με ακρίβεια, με τεράστιο προϋπολογισμό και χιλιάδες πράκτορες της μιντιακού κατεστημένου, του Υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ, δεκάδες πρεσβείες και εκατοντάδες συνεργάτες εντός και εκτός Κούβας. Τα τελευταία επτά χρόνια, η κουβανική οικονομία έχει καταστραφεί μέσω «πυραύλων» (κυρώσεων και απειλών προς τρίτους) που έχουν πλήξει κάθε πηγή εισοδήματος, επενδύσεων ή πιστώσεων. Δεν είναι ρητορική. Είναι αποδεδειγμένο. Και όμως, ακόμη και σε αυτές τις ακραίες συνθήκες, υπάρχουν εκατομμύρια άνθρωποι στο νησί που, γνωρίζοντας ποιος είναι ο θύτης τους, είναι διατεθειμένοι να αγωνιστούν μέχρι τέλους.

Η ατζέντα του αφηγήματος

Η επιλεκτική της ατζέντα συνεντεύξεων στην Κούβα περιλάμβανε ήδη το αφήγημα, κατασκευασμένο στα μέτρα των «πελατών» της: ορισμένα ισπανικά ψηφιακά μέσα «προοδευτικού» χαρακτήρα που, αποκλειστικά, για την Κούβα αποδέχονται μόνο φωνές που καταδικάζουν την κυβέρνηση «από τα αριστερά». Ακόμη κι αν οι θέσεις τους είναι αντιφατικές: άλλοτε κατηγορούν την κυβέρνηση ότι δεν φιλελευθεροποιεί αρκετά την οικονομία και άλλοτε ότι έχει επαναφέρει τον καπιταλισμό.

Το βασικό μήνυμα είναι αυτό της «ουδετερότητας»: η κατεστραμμένη οικονομία, η φτώχεια, οι θάνατοι στα νοσοκομεία αποδίδονται εξίσου στο πετρελαϊκό εμπάργκο του Τραμπ και στο «καθεστώς». «Καθεστώς» σκέτο, γιατί αυτή η υποτιμητική ετικέτα εφαρμόζεται μόνο για την κουβανική κυβέρνηση, ποτέ για το εγκληματικό και ολοκληρωτικό σύστημα των ΗΠΑ.

Ένα μήνυμα που ταιριάζει απόλυτα και με αυτό των μεγάλων ΜΜΕ όπως ο Όμιλος Prisa, που δεν άργησε να πάρει συνέντευξη από την Πατρίσια Σιμόν. Ούτε άργησαν να επαινέσουν το έργο της και τα τραμπικά μέσα του Μαϊάμι.

Τι είδους ελευθερία και είδους δημοκρατία για την Κούβα;

Και φυσικά, ο λόγος περί «ελευθερίας» και «μετάβασης στη δημοκρατία». Σε ποια δημοκρατία; Σε εκείνη που ποτέ δεν υποβάλλει το Σύνταγμά της ή τις βασικές της μεταρρυθμίσεις σε μαζικά δημοψηφίσματα, όπως έχει κάνει η Κούβα;

Άνοιγμα πολιτικών χώρων σε μια χώρα σε πόλεμο; Σε ποιους; Σε όσους συνεργάζονται με τη δύναμη που επιβάλλει τον πόλεμο; Ελευθερία για κρατουμένους; Ποιους; Εκείνους που, εν μέσω της χειρότερης πολιορκίας, διοχέτευσαν την απελπισία τους σε βία κατά ανθρώπων ή θεσμών; Ελευθερία του Τύπου; Για ποιους; Για δημοσιογράφους και μέσα που χρηματοδοτούνται με εκατομμύρια από την κυβέρνηση των ΗΠΑ για να νομιμοποιούν το αφήγημα και τον αποκλεισμό; Καμία χώρα σε πόλεμο δεν θα το έκανε. Ούτε η Κούβα.

Υπεροπτική και νεοαποικιακή δημοσιογραφία

Η Πατρίσια Σιμόν δείχνει έντονο ευρωκεντρισμό και δόσεις υπεροψίας. Μία από τις πρώτες της συνεντεύξεις στην Κούβα ήταν με τον διανοούμενο Φάμπιο Φερνάντες, από τον οποίο δεν πήρε τις σκληρές καταδίκες που επιθυμούσε. Στην πραγματικότητα, οι ερωτήσεις της ήταν οι απαντήσεις που περίμενε.

«Στην Ισπανία έχουμε επίσης δημόσια υγεία και παιδεία σε ένα πλαίσιο φιλελεύθερης δημοκρατίας. Το να γίνει η Κούβα ένα κοινωνικό κράτος σοσιαλδημοκρατίας θα ήταν το χειρότερο ή το καλύτερο σενάριο;» ήταν μία από τις χαρακτηριστικές της ερωτήσεις. Η σύγκριση ενός αποκλεισμένου κράτους της καραϊβικής με μια ευρωπαϊκή χώρα αποκαλύπτει νεοαποικιακή νοοτροπία — ή άγνοια.

Στoλίσκος για τη Γάζα ναι, για την Αβάνα όχι

Πριν από δύο εβδομάδες, ένα κονβόι και ένας στολίσκος με 700 ακτιβιστές έφτασαν στην Αβάνα με 50 τόνους ανθρωπιστικής βοήθειας. Παρά τη συκοφαντική εκστρατεία, κατάφεραν να φέρουν το θέμα του αποκλεισμού της Κούβας στη διεθνή ατζέντα.

Αλλά η Πατρίσια Σιμόν προτίμησε να ενωθεί με τους συκοφάντες. Διότι, σύμφωνα με την ίδια, ο κουβανικός λαός «θέλει μόνο να απολαμβάνει τα ίδια δικαιώματα και ελευθερίες με εκείνους που, από απόσταση, εξιδανικεύουν την Κούβα και νομιμοποιούν την καταπίεσή της».

Μία από τις συνεντεύξεις της για την Παλαιστίνη είχε τίτλο: «Η ιστορία θα κρίνει τα δυτικά μέσα ως συνεργούς στα εγκλήματα του Ισραήλ». Ένας τίτλος που θα μπορούσε να ισχύσει και για την τελευταία της δουλειά για την Κούβα.

O José Manzaneda είναι συντονιστής του ιστότοπου Cubainformación.

🔔 Εγγραφείτε στο κανάλι μας στο Telegram 👉 https://t.me/prensarbeldegr

Διαρκής εναλλακτική ενημέρωση Prensa Rebelde GR / Todos Somos Venezuela GR / REDH GR / La Red Solid@ria Griega