Geraldina Colotti *
«Αν ο ένας λέει ότι βρέχει και ο άλλος ότι έχει ήλιο, ένας καλός δημοσιογράφος σηκώνεται και βγαίνει έξω για να δει». Το ανέκδοτο, που χρησιμοποιείται μερικές φορές από τους καθηγητές στα μαθήματα δημοσιογραφίας, ισχύει ουσιαστικά και τώρα που η Τεχνητή Νοημοσύνη και η χειραγώγηση των μέσων ενημέρωσης λειτουργούν ως όπλα μαζικής αποσπάσεως της προσοχής όσον αφορά τη Βενεζουέλα.
Οι βόμβες προπαγάνδας, που προηγούνται, προετοιμάζουν και συνοδεύουν τις πραγματικές βόμβες, έχουν τον εξής στόχο :να διαλύσουν τη συλλογική ταυτότητα, να προκαλέσουν σύγχυση στους χώρους και στα μυαλά και να διαστρεβλώσουν τα συναισθήματα, κάνοντάς τα να παρεκκλίνουν από την αλληλεγγύη προς την αμφιβολία και την απόρριψη.
Εδώ εξετάζουμε μερικές από αυτές, που αφορούν τον κοινωνικό, πολιτικό και, κυρίως, οικονομικό τομέα, με το πετρέλαιο να αποτελεί την κύρια αιτία που προκάλεσε την ένοπλη επίθεση της 3ης Ιανουαρίου.
Όταν η αναπληρώτρια πρόεδρος, Ντέλσι Ροντρίγκες,(που ορίζεται σκόπιμα ως «προσωρινή» από τον διεθνή Τύπο, για να υποδηλώσει ένα κενό εξουσίας και μια διαχείριση υπό κηδεμονία) ζητά εκλογές χωρίς κυρώσεις, τα μέσα ενημέρωσης κόβουν τη φράση και τιτλοφορούν μόνο «Η Ντέλσι δεσμεύεται για ελεύθερες εκλογές»,αποσυνδέοντας από το πλαίσιο και κατασκευάζοντας μια για να κάνουν τον κόσμο να πιστέψει ότι οι προηγούμενες εκλογές ήταν όλες στημένες.
Όταν ένα κοινωνικό πρόγραμμα ολοκληρώνεται με επιτυχία και ξεκινά ένα άλλο, λένε ότι η Ντέλσι πρόκειται να διαλύσει το σύστημα των Αποστολών, τα κοινωνικά προγράμματα που έθεσε σε εφαρμογή ο Τσάβεζ και που απευθύνονται σε διάφορους τομείς. Μεταξύ αυτών, η Αποστολή Robert Serra,αφιερωμένη στον νεαρό βουλευτή του Τσάβες, που δολοφονήθηκε από τους φασίστες την 1η Οκτωβρίου 2014 μαζί με τη σύντροφό του María Herrera. Παλαιότερα, ονομαζόταν Αποστολή Νέοι της Πατρίδας.
Ένα πρόγραμμα που απευθύνεται σε νέους με κοινωνικά ευάλωτη θέση, για να τους συνοδεύσει στο δρόμο της εκπαίδευσης και στη συνέχεια της ένταξης στην εργασία. Στον Robert Serra είναι αφιερωμένο επίσης ένα ίδρυμα, το οποίο υπάγεται στην προεδρία της Δημοκρατίας και έχει την έδρα του στο σπίτι όπου ζούσε με τη σύντροφό του, στη γειτονιά La Pastora. Εκεί βρίσκουν καταφύγιο και φιλοξενία νέοι που αντιμετωπίζουν δυσκολίες. Σύμφωνα με τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης,τόσο η Αποστολή (Misión) όσο και το ίδρυμα καταργήθηκαν, προμηνύοντας την πλήρη επιστροφή της κυβέρνησης στον καπιταλισμό
Για να βεβαιωθούμε, καλέσαμε την κυρία ,Ζουλάι Αγκίρε , μητέρα του Ρόμπερτ Σέρα, φεμινίστρια και πρόεδρο του Ιδρύματος, και υπεύθυνη της Αποστολής. «Τα πράγματα δεν είναι έτσι», μας είπε η Ζουλάι .
Το πρόγραμμα της Αποστολής ολοκληρώθηκε πέρυσι, με την πανεπιστημιακή πορεία ή την ένταξη στην αγορά εργασίας των νέων που συμμετείχαν σε αυτήν. Πρόκειται για ένα κοινωνικό πρόγραμμα που είχε ως στόχο την αποκατάσταση των νεαρών, όχι την αόριστη κοινωνική πρόνοια».
Και το Ίδρυμα; «Συνεχίζει να λειτουργεί», απαντά η Αγκίρε
. Πολλοί νέοι που περνούν από το σπίτι του Ρόμπερτ γνωρίζουν το παράδειγμά του, το θυμούνται και ανανεώνουν τη δέσμευσή τους υποστηρίζοντας τη μπολιβαριανή διαδικασία που,παρά το βαθύ τραύμα που προκάλεσε η απαγωγή της Σίλια και του Nικολά, συνεχίζει με τα ίδια ιδανικά υπό την ηγεσία της προέδρου Ντέλσι Ροντρίγκεζ: μια συντρόφισσα που εκτιμούμε και υποστηρίζουμε ένθερμα».
Και τι συμβαίνει με τους νέους της ακροδεξιάς;
Η Mαρία Κορίνα Ματσάδο προσπαθεί να ενεργοποιήσει νέα σενάρια βίας. Ποια είναι η απήχηση που έχει μεταξύ των νέων;
Η Zουλάι απαντά: «Στις 12 Φεβρουαρίου, ημέρα της νεολαίας,ενώ ένα πλήθος νεαρών τσαβιστών παρέλαυνε υποστηρίζοντας την κυβέρνηση, έγιναν προσπάθειες να προκληθούν ταραχές από ορισμένα πανεπιστήμια, αλλά χωρίς να υπάρξει συνέχεια.
Πολύ λίγοι έχουν διάθεση να επιστρέψουν στη βία μετά από όσα έχουν συμβεί. Ο κόσμος θέλει να ζήσειειρηνικά και η κυβέρνηση προσφέρει πολιτική σταθερότητα».
Επιπλέον, προσθέτει η Zουλάι , «εγκρίνεται ένας νόμοςαμνηστίας για να ξαναβρούμε όλοι τον εαυτό μας ως Βενεζουελάνοι. Στις 12, στην πλατεία με αυτούς τους νέους που ζητούσαν την επιστροφή του Νικολά και της Σίλια, ήταν και ο Ρόμπερτ Σέρα. Η φωνή και το παράδειγμά του συνοδεύουν πάντα όσους θέλουν να ξαναζήσουν και βρίσκουν καταφύγιο στο σπίτι του».
Αλλά οι ψευδείς ειδήσεις δεν σταματούν, αναλαμβάνονται αμέσως από όλες τις εφημερίδες και δεν ωφελούν σε τίποτα οι διαψεύσεις. Μία από τις πιο δημοφιλείς αναφέρεται,προφανώς, στο θέμα του πετρελαίου, δηλωμένος στόχος της αμερικανικής στρατιωτικής επιθετικότητας. Όταν οι εφημερίδες τιτλοφορούν την επιστροφή της μιας ή της άλλης πολυεθνικής, λόγω της «χαλάρωσης» των κυρώσεων από τον Τραμπ και της υποτιθέμενης «υποχώρησης» της Ντέλσι Ροντρίγκες, παρέχουν και πάλι μια μεροληπτική είδηση που διαστρεβλώνει την πραγματικότητα.
Ξεχνούν να αναφέρουν ότι σχεδόν όλες οι πολυεθνικές εταιρείες που εξόρυξαν πετρέλαιο στη Βενεζουέλα είχαν αποδεχτεί τους όρους που τέθηκαν με την άφιξη του Τσάβες: όροι που απαιτούσαν τον σεβασμό των εργατικών και περιβαλλοντικών νόμων, απαγόρευαν τη μεταφορά όλων των κερδών στο εξωτερικό και επέστρεφαν σταθερά υπό τον έλεγχο του κράτους την κατοχή των πόρων, που είχαν χαθεί σταδιακά κατά τη διάρκεια της IV Δημοκρατίας.
Η μόνη μεγάλη πολυεθνική εταιρεία που αρνήθηκε κατηγορηματικά να αποδεχτεί τη μετάβαση των συμβολαίων στο μοντέλο των «Μικτών Εταιρειών»(όπου το κράτος της Βενεζουέλας κατείχε τουλάχιστον το 60%των μετοχών) και επέλεξε την οδό της πλήρους αντιπαράθεσης στα διεθνή διαιτητικά δικαστήρια(CIADI) ήταν η ExxonMobil (η οποία πραγματοποιεί παράνομες γεωτρήσεις στα κοιτάσματα της περιοχής του Esequibo,που αποτελεί αντικείμενο διαμάχης μεταξύ της Βενεζουέλας και της Γουιάνας).
Το 2007, όταν ο Ούγκο Τσάβες εξέδωσε το διάταγμα εθνικοποίησης της ζώνης του Ορινόκο, σχεδόν όλες οι πολυεθνικές (όπως η Chevron, η Total, η Statoil) αποδέχτηκαν να επαναδιαπραγματευτούν τους όρους για να παραμείνουν στη χώρα ως μειοψηφικοί εταίροι. Η ExxonMobil (και σε μικρότερο βαθμό η ConocoPhillips) ήταν η μόνη που έκλεισε την πόρτα, ζητώντας αποζημιώσεις πολλών εκατομμυρίων.
Η ExxonMobil δεν περιορίστηκε στη διαιτησία, αλλά επιχείρησε μια άνευ προηγουμένου επιθετική ενέργεια: ζήτησε και πέτυχε αρχικά από βρετανικό δικαστήριο το πάγωμα12 δισεκατομμυρίων δολαρίων από τα περιουσιακά στοιχεία της PDVSA σε παγκόσμιο επίπεδο (το λεγόμενο «νομικό τσουνάμι»).
Το 2008, το Ανώτατο Δικαστήριο του Λονδίνου ακύρωσε το πάγωμα των περιουσιακών στοιχείων, σηματοδοτώντας μια τεράστια πολιτικήκαι νομική νίκη για την Βολιβαριανή Επανάσταση. Ο Τσάβεζ απάντησε με τη διάσημη φράση:
«Αν μας παγώσετε, θα σας παγώσουμε και εμείς.Δεν θα μας πάρουν το πετρέλαιο».
Αυτή την υπερηφάνεια δεν την εγκαταλειψε ούτε ο Μαδούρο, ούτε η αναπληρώτρια πρόεδρο, αν και η Ντέλσι αναγκάζεται να ενεργεί με ένα πιστόλι στον κρόταφο λόγω της απαγωγής του προέδρου και της «πρώτης μαχήτριας».
Οι μονομερείς κυρώσεις, που επιβλήθηκαν παράνομα για πάνω από έντεκα χρόνια, από το διάταγμα Ομπάμα, έχουν καταστρέψει την πετρελαϊκή οικονομία της Βενεζουέλας. Από τότε που «ο πρώτος μαύρος πρόεδρος στην ιστορία των ΗΠΑ» κήρυξε τη Βενεζουέλα «ασυνήθιστη και εξαιρετική απειλή για την ασφάλεια των Ηνωμένων Πολιτειών», η Βενεζουέλα έχει συσσωρεύσει 1087 μονομερείς κυρώσεις, από τις οποίες οι 107 επιβλήθηκαν το 2025. Το 2026 προστέθηκαν 7 νέες, η επίθεση σε ένα ακόμα τάνκερ και η στρατιωτική επίθεση της 3ης Ιανουαρίου.
Αρκεί να συμβουλευτεί κανείς τα στατιστικά στοιχεία του Παρατηρητηρίου κατά του Εμπάργκο (Osservatorio Antibloqueo) για να διαπιστώσει ότι οι «κυρώσεις» έχουν προκαλέσει δραστική πτώση της παραγωγής πετρελαίου, από 2,3 εκατομμύρια βαρέλια το 2015 σε 500.000 στο πιο κρίσιμο σημείο, με απώλειεςπου εκτιμώνται σε 300 δισεκατομμύρια δολάρια.
Ο γενικός διευθυντής του Παρατηρητηρίου, ο αναπληρωτής υπουργός Γουίλιαμ Καστίγιο, υπογράμμισε ότι η πρόσφατη επίσκεψη του Υπουργού Ενέργειας των Ηνωμένων Πολιτειών, Κρίστοφερ Ράιτ, επιβεβαίωσε αυτό που η κυβέρνηση της Βενεζουέλας καταγγέλλει εδώ και χρόνια: «Οι κυρώσεις έχουν αποτελέσει μέσο για την επίτευξη αλλαγής καθεστώτος και την επιβολή συλλογικής τιμωρίας».
Αντίθετα, πρόσθεσε ο Καστίγιο , «εδώ δεν είναι δυνατή καμία κηδεμονία, αυτό είναι ένα κυρίαρχο κράτος. Εδώ υπάρχει ένα πολιτικό σχέδιο στην εξουσία εδώ και 26 χρόνια που αγωνίζεται για κάτι σημαντικό. Αυτό που αναπτύσσεται μεταξύ μας και του ιμπεριαλισμού είναι σαν ένας αγώνας τζούντο, στον οποίο ο αθλητής πρέπεινα ξέρει να εκμεταλλεύεται τα αδύνατα σημεία του αντιπάλου. Υπάρχει μια συλλογική ηγεσία που έχει τον έλεγχο της χώρας και λαμβάνει κυρίαρχες αποφάσεις».Οι ΗΠΑ έχουν προφανώς προσπαθήσει να εκμεταλλευτούν με τη βία αυτή την κατάσταση αδυναμίας που προκάλεσαν, ελπίζοντας έτσι να εκτοπίσουν τους άλλους ανταγωνιστές που, όπως η Ρωσία και η Κίνα, είχαν επενδύσει στην πετρελαϊκή πραγματικότητα της Βενεζουέλας, εμπιστευόμενοι την εμπορική πολυμερή προσέγγιση που υιοθέτησαν πάντα οι κυβερνήσεις της Βενεζουέλας (πρώτα της κυβέρνησης του Τσάβες και μετά της κυβέρνησης του Μαδούρο): το πετρέλαιο πωλείται σε όλους, αλλά σε ασύμμετρες συνθήκες και με βάσητο αμοιβαίο όφελος.
Πρέπει να διευκρινιστεί, επομένως, ότι το μεγαλύτερο μέρος των πετρελαϊκών πολυεθνικών είχε εγκαταλείψει τη χώρα υπό την πίεση των κυβερνήσεών τους, οι οποίες δεν «αναγνώρισαν» τον νόμιμο ηγέτη της Βενεζουέλας, αλλά τον αυτοαποκαλούμενο και ανύπαρκτο Χουάν Γκουαϊδό. Και πρέπει να ειπωθεί ότι ο Μαδούρο είχε ξεκινήσει μέχρι την τελευταία στιγμή διαπραγματεύσεις για την επιστροφή όλων των πολυεθνικών εταιρειών και για την αποκατάσταση των διπλωματικών σχέσεων με τις Ηνωμένες Πολιτείες: αλλά όχι εκείνων με το σιωνιστικό καθεστώς, με το οποίο είχε διακόψει τις σχέσεις από το 2009.
Αντίθετα, εδώ και λίγες μέρες, παρά τις επανειλημμένες διαψεύσεις της μπολιβαριανής κυβέρνησης, κυκλοφορεί η είδηση ότι ένα φορτίο πετρελαίου από τη Βενεζουέλα έχει ήδη αναχωρήσει με προορισμό το «Ισραήλ».Η αμετάβλητη αλληλεγγύη προς την Παλαιστίνη, καθώς και η ακλόνητη αλληλεγγύη προς την Κούβα, που επιβεβαιώθηκε από τις κουβανικές αρχές, επαναλήφθηκαν από τη Ντέλσι Ροντρίγκεζ κατά την έναρξη του δικαστικού έτους, αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων της μετά την απαγωγή. Για το λόγο αυτό, αξίζει να αναφερθεί ένα δελτίο τύπου που εκδόθηκε από ορισμένες ιταλικές οργανώσεις που αυτοπροσδιορίζονται ως «στενά συνδεδεμένες με τους λαούς της Βενεζουέλας, της Κούβας και της Παλαιστίνης, οι οποίοι καταδιώκονται και σφαγιάζονται καθημερινά από τους ίδιους κυρίαρχους ιμπεριαλιστές».
Στο ανακοινωθέν καταγγέλλεται ότι το πετρέλαιο της Βενεζουέλας που προορίζεται για το «Ισραήλ» θα περάσει από το Sarroch, στη Σαρδηνία, στις 17 Φεβρουαρίου, με το πετρελαιοφόρο Poliegos: «που μεταφέρει 200.000 βαρέλια βενεζουελάνικου αργού πετρελαίου με προορισμό τη σιωνιστική οντότητα, 800.000 βαρέλια με προορισμό τη Saras, ιδιοκτησία της ελβετικής Vitol. Η Vitol είναι μία από τις εταιρείες που ανέλαβε ο Τραμπ να πουλήσει το βενεζουελάνικο πετρέλαιο μετά την ιμπεριαλιστική επίθεση του περασμένου Ιανουαρίου».
Αυτό το πετρέλαιο – προσθέτουν οι οργανώσεις – «έχει κλαπεί από τη Βενεζουέλα και έχει αφαιρεθεί από τους αδελφούς και αδελφές μας στην Κούβα, στους οποίους αρχικά προοριζόταν, επιδεινώνοντας ακόμη περισσότερο τις οικονομικές τους συνθήκες, που ήδη έχουν πληγεί από το εμπάργκο που έχει επιβληθεί από τις ΗΠΑ. Αυτή η σοβαρή κατάχρηση των διεθνών εμπορικών διαδρομών έχει ως στόχο να τροφοδοτήσει τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη, μεταφέροντας τελικά το πετρέλαιο στην κατεχόμενη παλαιστινιακή πόλη της Χάιφα».
Μια έκθεση του 2025 – προσθέτει επίσης το δελτίο –αποκάλυψε ότι από τη Saras της Sarroch προέρχεται το 17% του πετρελαίου και των διυλισμένων προϊόντων που εισάγει το «Ισραήλ». Οι ιδιοκτήτες της Saras εκμεταλλεύονται και δηλητηριάζουν τον λαό της Σαρδηνίας, μονοπωλώντας την οικονομία μας, εκμεταλλευόμενοι το εργατικό δυναμικό μας και μολύνοντας το περιβάλλον μας».
Ως εκ τούτου, έχει συγκληθεί συνέντευξη Τύπου για την Τρίτη 17 Φεβρουαρίου στις 16:00 μ.μ. μπροστά στην είσοδο του εργοστασίου Saras στο Sarroch, με το σύνθημα: «Ούτε μια σταγόνα πετρελαίου για το «Ισραήλ»».
Τώρα, η θέση των οργανώσεων της Σαρδηνίας δεν αφήνει καμία αμφιβολία για την πρόθεσή τους και τη θέση τους. Το πρώην διυλιστήριο των Moratti (που στη συνέχεια πέρασε υπό τον έλεγχο της ελβετικής Vitol) είναι ένα από τα πιοσημαντικά κέντρα της Μεσογείου. Υπάρχουν τεκμηριωμένες εκθέσεις (όπως αυτές της OilChange International) που επιβεβαιώνουν ότι ένα σημαντικό μέρος του καυσίμου για την ισραηλινή στρατιωτική αεροπορία και του αργού πετρελαίου που διυλίζεται για τη Χάιφα προέρχεται ακριβώς από τις διεργασίες διύλισης στη Σαρδηνία.
Η ζήτηση για το εξαιρετικά βαρύ πετρέλαιο της Βενεζουέλας χρησιμεύει στην τροφοδοσία της ιμπεριαλιστικής πολεμικής μηχανής.
Χρησιμοποιούν το πετρέλαιο που έχουν κλέψει από έναν λαό που έχει υποστεί επίθεση (Βενεζουέλα) για να επιτεθούν σε έναν άλλο λαό (Παλαιστίνη).
Ωστόσο, είναι καλό να έχουμε κατά νου τα λόγια της πολιτικής αναλύτριας Hindu Anderi, γνωστής ακτιβίστριας για την παλαιστινιακή υπόθεση, η οποία προειδοποιεί:
«Σύντροφοι, αν η Βενεζουέλα πουλάει πετρέλαιο στις Ηνωμένες Πολιτείες και υπάρχουν ιδιωτικές εταιρείες στο επιχειρηματικό δίκτυο των γκρίνγκος, δεν είναι περίεργο ότι κάποια από αυτές τις εταιρείες πουλάει πετρέλαιο στο «Ισραήλ». Το ίδιο ισχύει για το Μεξικό, τη Βραζιλία, την Κολομβία κ.λπ. Αλλά το να ισχυριζόμαστε ότι η Βενεζουέλα πουλάει στο «Ισραήλ» δεν είναι σωστό. Για να υπάρξει ένα αποτελεσματικό εμπάργκο κατά του «Ισραήλ», θα έπρεπε να γίνει εμπάργκο στις Ηνωμένες Πολιτείες σε παγκόσμιο επίπεδο. Αν η Βενεζουέλα δεν πουλούσε πετρέλαιο στις Ηνωμένες Πολιτείες,η κατάσταση θα ήταν διαφορετική. Όταν μας λένε ότι η μπολιβαριανή κυβέρνηση πουλάει πετρέλαιο στο «Ισραήλ», πρόκειται για προπαγάνδα κατά της Βενεζουέλας».
Και έτσι διευκρινίζει ο Hindu: «Αν θέλουμε ένα αποτελεσματικό εμπάργκο και να τερματίσουμε μια για πάντα την σιωνιστική οικονομία, όλες οι κυβερνήσεις του κόσμου θα πρέπει να διακόψουν τις σχέσεις με το «Ισραήλ», με τις Ηνωμένες Πολιτείες και τις σιωνιστικές κυβερνήσεις της Ευρώπης, της Ασίας και της Νοτιοανατολικής Ασίας. Η Βενεζουέλα δεν έχει ούτε οικονομικές ούτε διπλωματικές σχέσεις με το «Ισραήλ» από το 2009».
Ετσι έχουμε τον πόλεμο της προπαγάνδας. Μια στρατηγική που χρησιμοποιείται πάντα για να επιτεθεί στον μπολιβαριανό σοσιαλισμό και να δημιουργήσει γύρω του ένα ισχυρό ρεύμα αντιπάθειας, που αυτή τη στιγμή έχει πολλαπλασιάσει τις επιθέσεις του. Γιατί; Επειδή η στρατιωτική επίθεση της 3ης Ιανουαρίου δεν έχει προηγούμενο όσον αφορά την παραβίαση όλων των διεθνών κανόνων, και αυτό προκαλεί κύμα αγανάκτησης σε διεθνές επίπεδο.
Και έτσι, όπως και με τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη: όσο αυξανόταν η σφοδρότητα των εγκλημάτων του κατακτητή, τόσο περισσότερο έπρεπε να τονίζονται τα υποτιθέμενα «εγκλήματα της Χάμας». Όσο αυξανόταν το όριο του τρόμου, αποκαλύπτοντας τις συμπαιγνίες και τις σιωπές που το επέτρεπαν,τόσο περισσότερο δινόταν φωνή σε κάθε είδους θεωρίες συνωμοσίας για να δημιουργηθούν αμφιβολίες σχετικά με τη φύση της αντίστασης στην κατοχή.
Οι βόμβες προπαγάνδας, που προηγούνται, προετοιμάζουν και συνοδεύουν τις πραγματικές βόμβες, έχουν αυτό το στόχο: να διαλύσουν τη συλλογική ταυτότητα, να προκαλέσουν σύγχυση στους χώρους και στα μυαλά και να παραμορφώσουν τα συναισθήματα, με σκοπό να τα απομακρύνουν από την αλληλεγγύη και να τα στρέψουν προς την αμφιβολία και την απόρριψη.
Έτσι, για να μην αυξηθεί το ρεύμα συμπάθειας γύρω από τη φιγούρα ενός εργάτη και μιας μαχητικής δικηγόρου, εκλεγμένους από το λαό, φορείς ενός ειρηνικού μοντέλου που χτυπήθηκε από μια ιμπεριαλιστική βία τεράστιας δύναμης, στοχεύονται οι μαχητές της αριστεράς, οι αξίες τους, τα ιδανικά: για να πουν ότι η μπολιβαριανή κυβέρνηση δεν βρίσκεται πλέον σε αυτή την πλευρά, αλλά έχει περάσει στην αντίθετη πλευρά, αυτή του Τραμπ, διαγράφοντας μια για πάντα την κληρονομιά του Τσάβες. Για να πουν, εν ολίγοις, ότι τελικά έχει μηδενίσει τα κοινωνικά κεκτημένα και έχει αποφασίσει να ευθυγραμμιστεί με τις επιταγές του καπιταλιστικού Δυτικού κόσμου («μας το ζητά η Ευρώπη, μας το ζητά η Ευρώπη», είναι το ρεφρέν που χρησιμοποιείται για να πέσει η γκιλοτίνα πάνω στις λαϊκές τάξεις της Ευρώπης...).
Η κυριαρχία και ο έλεγχος των πόρων βρίσκονται προφανώς στο επίκεντρο της οικονομικής, πολιτικής και συμβολικής διαμάχης. Δεν είναι μυστικό ότι η ένοπλη επιθετικότητα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού έγινε για να βάλει χέρι στα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου του κόσμου που διαθέτει η Βενεζουέλα. Αξίζει να θυμηθούμε εδώ σε τι οφείλεται αυτή η υπερβολική απληστία, αυτή η λαχτάρα για υπερβαρύ πετρέλαιο, όπως τιτλοφορείται ένα πρόσφατο βιβλίο μας για το θέμα. Δεν είναι όπως μας λένε τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης. Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι ο μεγαλύτερος καταναλωτής πετρελαίου στον κόσμο, αλλά η εγχώρια παραγωγή τους (που βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στο fracking) έχει υψηλό κόστος και παρουσιάζει ραγδαία πτώση.
Οι ΗΠΑ ζουν πάνω από τις δυνατότητές τους: καταναλώνουν περίπου 20 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα (σχεδόν το 20% της παγκόσμιας κατανάλωσης), παρά το γεγονός ότι έχουν λιγότερο από το 5% του παγκόσμιου πληθυσμού. Και εξαρτώνται από το βαρύ πετρέλαιο : τα διυλιστήρια της ακτής του Κόλπου του Μεξικού έχουν σχεδιαστεί ειδικά για να επεξεργάζονται βαρύ και πολύ βαρύ πετρέλαιο, ακριβώς αυτό που διαθέτει η Βενεζουέλα στη ζώνη του Ορινόκο.
Χωρίς το βαρύ πετρέλαιο της Βενεζουέλας, τα διυλιστήρια τους πρέπει να εισάγουν από μακρινές χώρες ή να λειτουργούν με πολύ υψηλότερο κόστος.
Ενώ οι ΗΠΑ καταναλώνουν αδηφάγα,η Βενεζουέλα διαθέτει τα μεγαλύτερα αποθέματα του πλανήτη(περίπου 300 δισεκατομμύρια βαρέλια). Για την Ουάσιγκτον, ο έλεγχος της Βενεζουέλας δεν είναι μια εμπορική επιλογή, αλλά μια ανάγκη εθνικής ασφάλειας.
Η Βενεζουέλα είναι το πεδίο μάχης όπου συγκρούονται δύο μοντέλα: η μονοπολική ηγεμονία του δολαρίου και ο πολυπολισμός των BRICS+. Το Πεκίνο είναι ο κύριος πελάτης του πετρελαίου της Βενεζουέλας και έχει επενδύσει δισεκατομμύρια σε υποδομές.
Για τις ΗΠΑ, κάθε βαρέλι από τη Βενεζουέλα που πηγαίνει στην Κίνα είναι ένα βαρέλι που αφαιρεί ενέργεια από την ηγεμονία τους και τροφοδοτεί την ανάπτυξη του κύριου συστημικού αντιπάλου τους.
Η συνεργασία μεταξύ της PDVSA και των ρωσικών εταιρειών (όπως η Rosneft) έχει επιτρέψει στη Βενεζουέλα να παρακάμψει τις κυρώσεις. Η Ουάσιγκτον θεωρεί αυτή τη συμμαχία ως άμεση απειλή του Δόγματος Μονρόε («Η Αμερική για τους Αμερικανούς»).
Επιπλέον, οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν τα στρατηγικά τους αποθέματα για να χειραγωγήσουν την τιμή του βαρελιού και να πλήξουν τις οικονομίες της Ρωσίας και της Βενεζουέλας, αλλά αυτό το παιχνίδι οδηγεί τις χώρες παραγωγής να καταφεύγουν σε νομίσματα διαφορετικά από το δολάριο και να ξεκινούν μια διαδικασία αποδολαριοποίησης.
Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, η Βενεζουέλα βρίσκεται στο επίκεντρο
του παγκόσμιου ενδιαφέροντος, που στοχεύει στην κατάργηση της κυριαρχίας της και στην κατάσβεση της φλόγας του παραδείγματος, κάτι που θα έσβηνε τη φλόγα της Κούβας, της Νικαράγουας, αλλά και την ελπίδα ότι μπορεί να τεθεί σε εφαρμογή μια πραγματική αλλαγή σε παγκόσμιο επίπεδο. Και αυτό είναι κάτι που οι λαοί του κόσμου δεν μπορούν να επιτρέψουν.
Mετάφραση : Mitros Tzims (Niko Demo)