Τιμή και δόξα στους ταπεινούς νέους Βενεζουελάνους και Βενεζουελάνες που πολέμησαν εκείνο το σκοτεινό ξημέρωμα της 3ης Ιανουαρίου 2026!
Για μένα είναι ιδιαίτερα δύσκολο να έρθω να παρουσιάσω τη μνήμη και τον απολογισμό του έτους 2025. Έχω εξαιρετικούς μάρτυρες ότι δουλεύαμε μαζί αυτόν τον λόγο έως και έξι ώρες πριν από την απαγωγή του. Και αν κάτι έχω να υπογραμμίσω για τον Πρόεδρο Νικολάς Μαδούρο, είναι ότι το πνεύμα εκείνου του Σιμόν Μπολίβαρ, του ανθρώπου των δυσκολιών, ήταν πάντοτε μέσα του· γιατί στις χειρότερες δυσκολίες, στα πιο σκληρά προβλήματα που μπορούσαν να του παρουσιαστούν, είχε πάντα ένα χαμόγελο, πάντα την αισιοδοξία μπροστά.
Την ελπίδα και τη βαθιά πίστη στον Θεό, που μας παρείχε και μας παρέχει την προστασία Του σε κάθε βήμα.
Το έτος 2025 το είχαμε συζητήσει, και πάντα μου έλεγε: «Βλέπεις που σου έλεγα ότι θα ήταν έτσι κι εσύ ανησυχούσες, κι εγώ σου έλεγα ότι πήγαινε πολύ καλά, ότι είναι ένα θαύμα». Γιατί, ξέρετε, εγώ δεν είμαι οικονομολόγος, αλλά οι οικονομολόγοι λένε ότι είναι ειδικοί στο να προβλέπουν το παρελθόν — με συγχωρείτε οι παρόντες — όμως πάντα φέρνουν αριθμούς που άλλοτε είναι αποκαλυπτικοί κι άλλοτε ελπιδοφόροι. Κι όμως, στη χειρότερη συγκυρία — εννοώντας έναν εγκληματικό οικονομικό αποκλεισμό τέτοιον που δεν έχει γνωρίσει ποτέ η Δημοκρατία μας — ο Πρόεδρος Μαδούρο πάντα μου έλεγε: «Εμπιστοσύνη στον λαό, εμπιστοσύνη στις κοινότητες, στα κοινοτικά συμβούλια, εμπιστοσύνη στους αγρότες, στους ψαράδες, εμπιστοσύνη στους και στις επιχειρηματίες της Βενεζουέλας».
Εμπιστοσύνη στους εργαζόμενους των υδρογονανθράκων, εμπιστοσύνη στην παραγωγική ένωση της Βενεζουέλας.
Και επανεξετάσαμε μαζί ένα σχέδιο στο οποίο ο ίδιος έδωσε όνομα και μου είπε: «Θα λέγεται Αξιοθαύμαστη Πρόκληση, εμπνευσμένη από την Αξιοθαύμαστη Εκστρατεία του πατέρα μας Απελευθερωτή — Αξιοθαύμαστη Πρόκληση 2026». Και χαράξαμε πολύ σαφείς γραμμές για να διατηρήσουμε — το λέω στους παραγωγικούς τομείς — τα επίπεδα παραγωγής της πατρίδας μας, που σήμερα φτάνουν το 99% της τροφοδοσίας.
Για να διατηρήσουμε τα επίπεδα ανάπτυξης στην αγροβιομηχανία, στα λαχανικά, στα δημητριακά, στην αλιεία, στη ζωική πρωτεΐνη, που ξεπέρασε το 10% στο Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν. Κάναμε σχέδιο και έχουμε σχέδιο για το 2026, ώστε η ελπίδα του λαού μας να μη σβηστεί από τίποτα και από κανέναν.
Και λαμβάνοντας υπόψη πώς ξεκίνησε αυτή η ιστορία που κατέληξε σε τραγωδία — με άμεσο προηγούμενο τον ναυτικό αποκλεισμό του Δεκεμβρίου εναντίον της Βενεζουέλας — ο οποίος επιδίωξε να περιορίσει τις δυνατότητές μας ως ενεργειακής εξαγωγικής χώρας, ώστε η Βενεζουέλα, σε ελεύθερες εμπορικές σχέσεις με τον κόσμο, να μπορεί να πουλά τα προϊόντα της ενεργειακής της βιομηχανίας.
Θέλω να χαιρετίσω τους εκπροσώπους και επικεφαλής των δημόσιων εξουσιών της Βενεζουέλας: τον δρ. Χόρχε Ροντρίγκες, αδελφό, αδελφό της ζωής μου, αλλά και σύντροφο αγώνα· δεν θυμάμαι ούτε μία στιγμή της ζωής μου χωρίς εκείνον παρόντα, ούτε χωρίς εμένα παρούσα στη δική του ζωή.
Δεν είναι μυστικό για κανέναν ότι είμαστε ένα ένα σύνολο και ότι η ζωή μάς οδήγησε να πάρουμε το παράδειγμα του Χόρχε Αντόνιο Ροντρίγες, του πατέρα μας, για να το μεταφέρουμε στη Μπολιβαριανή Επανάσταση, να υπερασπιστούμε το παράδειγμά του, την αξιοπρέπειά του που κράτησε έως την τελευταία του πνοή. Με το παράδειγμά του πορευτήκαμε πραγματικά αδελφωμένοι και σήμερα συνεχίζουμε σε αυτόν τον δρόμο υπερασπίζοντας την αγαπημένη μας Βενεζουέλα.
Θέλω επίσης να χαιρετίσω τον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, πρόεδρο της Ηθικής Εξουσίας, τον ποιητή Τάρεκ Ουίλιαμ Σάαμπ, τον οποίο γνώρισα πολύ νέο, στα 17 μου χρόνια, στις περιπλανήσεις του υπερασπιζόμενος τα ανθρώπινα δικαιώματα ενός λαού του οποίου η ελπίδα είχε απλώς τυφλωθεί από τον ξεπουλημένο δικοματισμό και εκεί ήταν ένας γενναίος εισαγγελέας, χωρίς να είναι εισαγγελέας τότε, χωρίς να φοβάται τίποτα, υπερασπιζόμενος τους πιο αδύναμους, τους πιο ευάλωτους, και εκεί υπήρξε επίσης υπερασπιστής του Προέδρου μας Νικολάς Μαδούρο.
Θέλω να χαιρετίσω την πρόεδρο της Δικαστικής Εξουσίας, Μπεατρίς Καρισλία Ροντρίγκες. Υπήρξαμε συμφοιτήτριες στο πανεπιστήμιο και μπορώ να βεβαιώσω για την ηθική, επαγγελματική, δεοντολογική και προσωπική της ακεραιότητα.
Θέλω επίσης να χαιρετίσω τον πρόεδρο της Εκλογικής Εξουσίας, Έλβις Αμορόσο, που με συνόδευσε όταν ήμουν Πρόεδρος της Συντακτικής Συνέλευσης το 2017, σε εποχές βίαιων οδοφραγμάτων στη Βενεζουέλα· και εκεί ήμασταν μαζί, φτάσαμε στη Συντακτική· ήταν ο δεύτερος Αντιπρόεδρος της Εθνικής Συντακτικής Συνέλευσης μαζί με τον καθηγητή Αριστόδουλο Ιστούρις.
Σας χαιρετίζω, αγαπημένοι αδελφοί και αδελφές.
Θέλω συνολικά εκφράσω την αναγν'ωρισή μου στις Μπολιβαριανές Εθνικές Ένοπλες Δυνάμεις μας, ένδοξα τέκνα του Ενωμένου Απελευθερωτικού Στρατού, τέκνα του Σιμόν Μπολίβαρ, πάντα σε μάχη, πάντα σε αγώνα και με ψηλό ηθικό — ψηλό ηθικό!
Χαιρετίζω τους συντρόφους μου του Συμβουλίου Αντιπροέδρων, στους οποίους ζητώ αναγνώριση, τους και τις υπουργούς.
Γιατί πρέπει να το πω, διαβεβαιώνω ότι δεν ξεκουράζονται, τρέχοντας από τη μια πλευρά της χώρας στην άλλη για να εξυπηρετήσουν τη Βενεζουέλα μας, τις πιο επείγουσες ανάγκες της, εν μέσω ενός εγκληματικού οικονομικού αποκλεισμού, και για να περιθάλψουν τις πληγές που άφησε ο οικονομικός πόλεμος στην πατρίδα μας.
Θέλω να χαιρετίσω τους κυβερνήτες και τις κυβερνήτριες της Βενεζουέλας, από όλές τις Πολιτείες της. Που εδραιώθηκαν το 2025 ως μια αληθινή πολιτική εξουσία και σήμερα μπορούμε να πούμε ότι έχουμε ως στόχο — σε όρκο προς τον Πρόεδρο και την Πρώτη Κυρία — τη διατήρηση της εθνικής εξουσίας, τη διατήρηση της βενεζουελάνικης εθνικής εξουσίας.
Ας μην αμφιβάλει κανείς, έχετε όλη την αναγνώρισή μου.
Και σε εσάς, βουλευτές και βουλευτίνες, ενώπιον βρίσκομαι, στο όνομα του Προέδρου Μαδούρο, να παρουσιάσω αυτή τη μνήμη και τον απολογισμό για το έτος 2025.
Χαιρετίζω τους τομείς της αντιπολίτευσης που ενσωματώνονται σε αυτή τη νομοθετική περίοδο και χαιρετίζω τους βουλευτές της αντιπολίτευσης που προέρχονταν ήδη από την προηγούμενη περίοδο. Πιστεύω — και το λέω με μεγάλη ευθύνη — ότι διαμορφώνεται μια νέα , διαμορφώνεται μια νέα πολιτική στη Βενεζουέλα.
Θέλω να ζητήσω από τους πρέσβεις και τις πρέσβειρες, τους επιτετραμμένους και τους διπλωματικούς εκπροσώπους, να μεταφέρουν στις πρωτεύουσές τους και στον κόσμο την αλήθεια της Βενεζουέλας.
Μετά από μια ένοπλη επίθεση που προερχόμενη από μια πυρηνική δύναμη, τ΄΄ετοια που είχαμε γνωρίσει ποτέ, ποτέ στην ιστορία μας. Πρόκειται για μια άνευ προηγουμένου επίθεση, αν και οι αντιθέσεις μας δεν είναι καινο΄υργιες . Η αντίθεσηΤζέιμς Μονρόε – Σιμόν Μπολίβαρ είναι ιστορική. Από το 1817, 1818, 1819, ο στιγματισμός του κυβερνήτη της Κολομβίας που λεγόταν Σιμόν Μπολίβαρ ήταν πάντα παρούσα από την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών της εποχής: απατεώνας, κακοποιός, τρελός, δικτάτορας.
Ξέρετε ότι αυτά ήταν τα επίθετα που χρησιμοποιούσε ο Τζον Ίρβαϊν στις επιστολές και στις αναφορές που έστελνε από τη Βενεζουέλα στον Τζέιμς Μονρόε για τον Σιμόν Μπολίβαρ. Έλεγε: «Χωρίς καμία στρατιωτική ικανότητα». Το έλεγε το 1818, πριν ο Μπολίβαρ ξεκινήσει με το σπαθί στο χέρι για να απελευθερώσει πέντε έθνη.
Αυτός ο μεγάλος στρατιωτικός, αυτός ο μεγάλος άνθρωπος, αυτός ο ήρωας, αυτός ο Απελευθερωτής, πάντα υποτιμημένος και στιγματισμένος από τον τότε Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών. Φυσικά, δεν υπήρχαν τότε «έξτρα κατηγορίας» όπως ναρκέμπορος, ναρκοτρομοκράτης. Αλλά η αντίφαση, πρέσβεις και πρέσβειρες, είναι ιστορική, αιώνων, είναι αποκλίνουσες αντιλήψεις, όπου το Δόγμα Μονρόε επιδιώκει την ιμπεριαλιστική εδαφική επέκταση στο ημισφαίριό μας από τις Ηνωμένες Πολιτείες έως τα άκρα της Δικής μας Αμερικής. Και όπου ο Μπολίβαρ προωθούσε την ελευθερία από την αποικιοκρατία και τον ιμπεριαλισμό, είναι γεωπολιτικές και πολιτικές οπτικές απολύτως αντιφατικές και αποκλίνουσες.
Αλλά πρέπει να το πω: το 1818, ξέρετε, ο Μπολίβαρ στέλνει επιστολή στον Πάες όπου του λέει ότι φτάνει στη Βενεζουέλα ειδικός απεσταλμένος του Τζέιμς Μονρόε, ονόματι Τζον Ίρβαϊν, και ότι αυτός ο ειδικός απεσταλμένος έρχεται να στηρίξει τη διαδικασία της ανεξαρτησίας. Αυτό λέει ο Μπολίβαρ στον Πάες: «έρχονται να βοηθήσουν». Και η απάντηση ήταν, όπως ξέρετε, μια υποτιθέμενη «Νομοθεσία ουδετερότητας», αλλά από πίσω το μαχαίρι στην πλάτη: να συνεχίσει η Ισπανία να υποτάσσει και να ελέγχει την πατρίδα μας. Όμως ο Μπολίβαρ — και γι’ αυτό το υπογραμμίζω — όχι ως ήττα, όχι, αλλά για να δείξουμε ποιοι είμαστε οι Βενεζουελάνοι και οι Βενεζουελάνες: είμαστε φλογεροί πιστοί στο ανθρώπινο αίσθημα, πιστεύουμε στον λόγο του άλλου, δεν είμαστε πονηροί· και όταν δίνουμε τον λόγο μας, τον υπερασπιζόμαστε με τη ζωή μας.
Αυτοί είμαστε οι έντιμοι Βενεζουελάνοι και οι έντιμες Βενεζουελάνες.
Στην ιστορία — το ξέρετε ήδη — δεν υπήρξε ανακωχή ανάμεσα στον Μονρόε και τον Μπολίβαρ, δεν υπήρξε.
Ύστερα ο Μπολίβαρ, ως Πρόεδρος του Περού, συναντήθηκε με τον πρόξενο των Ηνωμένων Πολιτειών στο Περού, τον Τιούδορ, και ήταν το ίδιο· και ύστερα στη Μπογκοτά, πριν από τον θάνατό του το 1829, η ίδια αντίφαση. Αδελφοί και αδελφές, ας μην φοβόμαστε, γιατί ζούμε επί αιώνες με αυτή την ιστορική αντίφαση, αγαπημένες Μπολιβαριανές Εθνικές Ένοπλες Δυνάμεις· αυτή η ιστορική αντίφαση μας συνόδευε πάντα.
Η διαφορά βρισκόταν στη μεταχείριση, στις σχέσεις μεταξύ κυβερνητών υποτελών — που ήταν η σύσταση του Ίρβαϊν προς τον Μονρόε: «πρέπει να ανατρέψουμε τον Μπολίβαρ· ο Μπολίβαρ είναι πολεμοχαρής, είναι αντιαποικιοκράτης — πρέσβη Μίλτον — και χρειαζόμαστε έναν υποτελή κυβερνήτη». Εκεί βρίσκεται η διαφορά, ανάμεσα στις διαφορετικές πολιτικές τάξεις που κυβέρνησαν τη Βενεζουέλα.
Και το έλεγα πρόσφατα, ως Υπουργός Υδρογονανθράκων: ποιοι παρέδωσαν τους ενεργειακούς μας πόρους και ποιοι υπερασπίστηκαν τη κυρίαρχη ανάπτυξη και την κυρίαρχη εκμετάλλευση των πόρων μας για την εθνική ανάπτυξη. Εκεί βρίσκεται η διαφορά.
Και έλεγα: πρώτος στη λίστα ο Πρόεδρος Νικολάς Μαδούρο, υπερασπιζόμενος το πετρέλαιο της Βενεζουέλας για τους Βενεζουελάνους, μαζί με τους προγόνους μας.
Ήταν ο κομαντάντε Ούγκο Τσάβες που έφερε την αληθινή εθνικοποίηση της πετρελαϊκής βιομηχανίας, απέναντι στην «κουτσουρεμένη» εθνικοποίηση του Πέρες το 1976.
Δεν επινοώ τίποτα· εκεί βρίσκονται τα συμβόλαια εμπορίας, η τεχνολογική εξάρτηση, τα επιχειρησιακά συμβόλαια· γι’ αυτό ονομάστηκε «κουτσουρεμένη» εθνικοποίηση, γιατί αυτά τα συμβόλαια συνεπάγονταν πραγματική εξάρτηση από τις «έξι αδελφές», τις μεγάλες πολυεθνικές πετρελαϊκές του κόσμου, και μεταξύ αυτών κυρίως των Ηνωμένων Πολιτειών.
Γι’ αυτό λέω, αξιότιμοι βουλευτές και βουλεύτίνες, ας μην φοβόμαστε την ιστορική αντίθεση· υπάρχει μια κηλίδα στις σχέσεις μας όταν πέρασαν την κόκκινη γραμμή, επιτέθηκαν, σκότωσαν, εισέβαλαν και απήγαγαν τον Πρόεδρο Μαδούρο και την Πρώτη Κυρία· είναι μια κηλίδα στις σχέσεις μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Βενεζουέλας. Και είπαμε ότι αυτή την κηλίδα — το ορκιστήκαμε μπροστά στους ήρωες και τις ηρωίδες μας — θα τη διευθετήσουμε διπλωματικά, πρόσωπο με πρόσωπο, όπως μας δίδαξε ο Μπολίβαρ· να μη φοβόμαστε. Ο Μπολίβαρ αντάλλασσε επιστολές με τον Ίρβαϊν επί τέσσερις μήνες· γράμματα πήγαιναν κι έρχονταν. Ας μη φοβόμαστε τη διπλωματία.
Ο Μπολίβαρ γνώριζε από τότε περί τίνος πρόκειται και τη δύναμη των Ηνωμένων Πολιτειών. Και έλεγε: «Επικεφαλής αυτού του ημισφαιρίου βρίσκεται ένα πανίσχυρο έθνος, πολύ πλούσιο, πολεμοχαρές και ικανό για τα πάντα». Καταλάβετε τι θέλω να πω: ξέρουμε ότι είναι πολύ ισχυροί, το ξέρουμε — πρέσβεις Λαν Χου και Σεργκέι — ξέρουμε ότι είναι μια θανατηφόρα πυρηνική δύναμη, έχουμε δει τον φάκελό τους στην ιστορία της ανθρωπότητας, το ξέρουμε.
Και δεν φοβόμαστε να αντιμετωπίσουμε διπλωματικά, μέσω πολιτικού διαλόγου όπως αρμόζει, και να επιλύσουμε μια για πάντα αυτή την ιστορική αντίφαση.
Αδελφοί και αδελφές, βουλευτές και βουλευτίνες, δεν έχει σημασία η πολιτική παράταξη· σας το λέω: δεν έχει σημασία. Πρέπει να πάμε μαζί, ως Βενεζουελάνοι και Βενεζουελάνες, να υπερασπιστούμε την κυριαρχία, την ανεξαρτησία, την εδαφική ακεραιότητα και επίσης την αξιοπρέπειά μας και την τιμή μας.
Φτάνει πια, φτάνει πια με πολιτικές τάξεις που σφετερίζονται το τι σημαίνει να είσαι πολιτικός για να παραδίνονται στις εντολές της Ουάσιγκτον. Και σας το λέω εγώ, που η ιστορία με τοποθέτησε σε αυτή την ευθύνη, σε μία από τις δυσκολότερες στιγμές για τη διαφύλαξη της ειρήνης της πατρίδας μας.
Και όπως είπε ο πατέρας μας Απελευθερωτής: «Η ειρήνη θα είναι το λιμάνι μου, η δόξα μου, η ανταμοιβή μου, η ελπίδα μου, η ευτυχία μου και ό,τι πολύτιμο υπάρχει στον κόσμο». Αυτό το έχω χαραγμένο στην ψυχή μου, το τι σημαίνει να διαφυλάσσουμε την ειρήνη αυτής της Δημοκρατίας.
Και σας καλώ, ως Βενεζουελάνους και Βενεζουελάνες, να διαφυλάξουμε την ειρήνη της Βενεζουέλας, να διαφυλάξουμε την ηρεμία της πατρίδας μας, και να το στεκόμενοι στο ύψος των περιστάσεων και αναλαμβ'ανοντας την ιστορική ευθύνη. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος, δεν υπάρχει άλλος δρόμος.
Και το λέω όπως έχουν τα πράγματα: δεν είναι ότι η Αναπληρώτρια Πρόεδρος φοβάται επειδή απειλείται. Όχι, όχι, όχι! Η Βενεζουέλα απειλείται· ολόκληρη η Βενεζουέλα απειλείται. Γι’ αυτό καλώ σε εθνική ενότητα, ώστε με την κυριαρχία μπροστά να δώσουμε τη διπλωματική μάχη.
Και σας λέω: αν κάποια μέρα μου τύχει, ως Αναπληρώτρια Πρόεδρος, να πάω στην Ουάσιγκτον, θα πάω όρθια, περπατώντας, όχι συρόμενη· θα πάω με την τρίχρωμη σημαία, με τον εθνικό ύμνο να σημαδεύει τον ρυθμό της καρδιάς μου.
Θα είμαι όρθια, ποτέ έρποντας ούτε συρόμενη· θα είμαι όρθια. Αυτό αρμόζει σε έναν Βενεζουελάνο ή σε μια Βενεζουελάνα που στέκεται όρθια.
Έρχομαι σήμερα ως κόρη ενός δασκάλου και μιας δασκάλας — σήμερα, 15 Ιανουαρίου, που γιορτάζουμε και τιμούμε την Ημέρα του Δασκάλου — έρχομαι με αυτές τις δύο καρδιές δασκάλων που μας δίδαξαν την βαθιά αγάπη για τη Βενεζουέλα. Σας καλώ σε Ενότητα — Στάλιν, Ενρίκε — σας καλώ στην ενότητα, γιατί ο λαός μας περιμένει από την πολιτική τάξη να σταθεί σε αυτό το ύψος· από αυτούς τους βουλευτές και αυτές τις βουλευτίνες, από τους κυβερνήτες και τις κυβερνήτριες, από τις δημόσιες εξουσίες, από όλους και όλες.
Ξέρετε ότι ξεκινήσαμε τον Δεκέμβριο μια διαδικασία αποφυλάκισης. Όχι επειδή τα άτομα που στερούνται την ελευθερία τους δεν είχαν προσωπική ευθύνη για εγκληματικές πράξεις κατά της συνταγματικής τάξης, μίσους, βίας, μισαλλοδοξίας, ξένοι μισθοφόροι που ήρθαν να μας σκοτώσουν. Αλλά αυτή η διαδικασία ξεκίνησε τον Δεκέμβριο, επειδή ο Πρόεδρος Μαδούρο είχε την άποψη ότι έπρεπε να προχωρήσουμε. Το 2025 ο τσαβισμός εδραίωσε την πολιτική εξουσία στη Βενεζουέλα σε όλες τις βαθμίδες, αλλά το πιο σημαντικό: τη λαϊκή εξουσία, την εξουσία των κοινοτικών κυκλωμάτων, την εξουσία του λαού που κατευθύνει τη δράση του κράτους στην επικράτεια.
Και ο Πρόεδρος είπε: «Ήρθε η στιγμή να ανοίξουμε χώρο στην πολιτική· έρχεται μια νέα Εθνοσυνέλευση, ας ανοίξουμε χώρο στην πολιτική…». Δυστυχώς, όμως, θα το πω, υπάρχουν κάποιοι που το θεωρούν ένδειξη αδυναμίας λόγω της τόσο σύνθετης κατάστασης που ζει η Βενεζουέλα. Μην πλανάστε, μην πλανάστε, γιατί αυτό το νέο κεφάλαιο θα έχει επίσης απόλυτο σεβασμό στην τήρηση του Νόμου. Έχουμε απλώσει τα χέρια μας, και ο τσαβισμός, όπου χρειάστηκε να διορθώσει, διορθώνει. Ζητώ το ίδιο από τη βενεζουελάνικη αντιπολίτευση, είτε πιο κοντά στον εξτρεμισμό είτε πιο δημοκρατική· το ζητώ όχι από την εξουσία μου ως Αναπληρώτρια Πρόεδρος, αλλά το ζητώ ως Βενεζουελάνα, γιατί ο λαός περιμένει από εμάς συμπεριφορά κρατικού άνδρα και γυναίκας, μπολιβαριανού κρατικού ήθους… Να κατανοήσουμε αυτή την ιστορία και να συμπεριφερθούμε αναλόγως.
Είπε ο Πατέρας μας Απελευθερωτής το 1814, μετά την απώλεια της Δεύτερης Δημοκρατίας: «Η ατυχία είναι το σχολείο των ηρώων μετά την καταστροφή…». Ελπίζω η Βενεζουέλα, μετά από αυτή την επίθεση, την εισβολή, να μετατραπεί ολόκληρη σε σχολείο των ηρώων και ηρωίδων που χρειάζεται η πατρίδα μας για να διαφυλάξει τη Δημοκρατία μας και την επικράτειά μας. Να πάμε, με εθνική ενότητα, στη διάσωση του Εσεκίμπο για να διαφυλάξουμε την ηρεμία.
Σε αυτό σας καλώ, ως Βενεζουελάνα που είμαι.
Λοιπόν, είχαμε ετοιμάσει με τον Πρόεδρο — θα σας έκανε μια έκπληξη — η παρουσίαση της Μνήμης και του Απολογισμού του θα ήταν στις 5 Ιανουαρίου· γι’ αυτό δουλεύαμε μέχρι τις 8 το βράδυ εκείνη την Παρασκευή.
Σας φέρνω τα ουσιώδη και τα βασικά που συζητήσαμε και τις θεμελιώδεις κατευθύνσεις· είναι οι δικές του κατευθύνσεις και είναι η δική του Μνήμη και Απολογισμός.
Πρώτον, η οικονομική ανάπτυξη: 19 συνεχόμενα τρίμηνα ανάπτυξης που κατέστησαν τη Βενεζουέλα ηγέτιδα ως πρώτη οικονομία στη Λατινική Αμερική, με ανάπτυξη το 2025 της τάξης του 8,5%.
Ένα μεγάλο επίτευγμα τον Δεκέμβριο: οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες της PDVSA έφτασαν την παραγωγή στα 1.200.000 βαρέλια.
Ζήτησα μια διαφάνεια γιατί θέλω να μιλήσω στη χώρα με απόλυτη σαφήνεια. Αν δείτε με μπλε, αυτό που ονομάστηκε «νέο μοντέλο Chevron». Το νέο μοντέλο Chevron δεν είναι άλλο από αυτό που προβλέπεται στον Νόμο κατά του Αποκλεισμού. Αν προσέξετε, έχει ανώτατο όριο παραγωγής, γιατί δεν επέτρεπαν οι άδειες να δεσμευτούν φρέσκοι πόροι επενδύσεων, παρά μόνο από τα κέρδη και τα μερίσματα που έβγαζαν από την παραγωγή με την PDVSA. Chevron και PDVSA είμαστε εταίροι, το ξέρετε, σε τρία πεδία. Η πραγματική απογείωση έρχεται με το μοντέλο των λεγόμενων Συμβάσεων Παραγωγικής Συμμετοχής Υδρογονανθράκων, γνωστών ως CPP. Είναι ένα μοντέλο που προβλέπεται στον Νόμο κατά του Αποκλεισμού και μέσω αυτού — και θέλω να το αναγνωρίσω — επιτεύχθηκαν επενδύσεις κοντά στα 900 εκατομμύρια δολάρια το 2025 και κατέστη δυνατή η επίτευξη του 1,2 εκατομμυρίου βαρελιών. Ήταν η προσπάθεια εθνικών και διεθνών επενδυτών βάσει αυτού του μοντέλου. Γι’ αυτό σήμερα ανακοινώνω ότι έχουμε καταθέσει σχέδιο νόμου για μερική μεταρρύθμιση του Οργανικού Νόμου Υδρογονανθράκων, ώστε να ενσωματωθούν τα παραγωγικά μοντέλα του Νόμου κατά του Αποκλεισμού και να θωρακιστούν στον Νόμο Υδρογονανθράκων, επιτρέποντας την ενσωμάτωση αυτών των επενδυτικών ροών σε νέα πεδία, σε πεδία όπου δεν έχει γίνει ποτέ επένδυση και όπου δεν υπάρχει υποδομή.
Ζητώ από αυτό το νομοθετικό σώμα την έγκριση αυτής της μερικής μεταρρύθμισης.
Άλλο μεγάλο επίτευγμα του 2025: μηδενικές εισαγωγές καυσίμων. Δεν εισήχθη ούτε ένα βαρέλι βενζίνης στη Βενεζουέλα. Όλη η βενζίνη που τροφοδότησε τη χώρα ήταν προϊόν από τα χέρια των εργαζομένων μας…
Γι’ αυτό επιβεβαιώνουμε ένα επίτευγμα που δεν είχε φανεί για πάνω από μια δεκαετία: μηδενικές εισαγωγές — παράξαμε όλη τη βενζίνη που κατανάλωσε η χώρα.
Άλλο επίτευγμα ήταν η άμεση δημοκρατία· γι’ αυτό είπα στην αρχή ότι εδραιώθηκε το μοντέλο της Εθνικής Εξουσίας, με ραχοκοκαλιά τη Λαϊκή Εξουσία, όπου επενδύθηκαν περίπου 280 εκατομμύρια δολάρια σε 35.000 έργα που εκτελέστηκαν απευθείας από τις κοινότητες και τα κοινοτικά συμβούλια.
Άλλο μεγάλο επίτευγμα είναι η ασφάλεια της χώρας. Η Βενεζουέλα είναι ήρεμη, γαλήνια, ασφαλής, και φτάσαμε στις τρεις ανθρωποκτονίες ανά 100.000 κατοίκους. Ο περιφερειακός μέσος όρος είναι 16 ανά 100.000, ενώ το ναρκοκρατικό μοντέλο του Εκουαδόρ φτάνει τις 70 ανθρωποκτονίες ανά 100.000. Πείτε μου αν δεν είναι επίτευγμα η ασφάλεια στη χώρα μας.
Η οικονομική ανάκαμψη επέτρεψε και βελτίωση στην ποιότητα της απασχόλησης· σήμερα υπάρχει περισσότερη επίσημη απασχόληση. Καθώς ανακτούνταν τα εισοδήματα, ανακτούνταν και η επίσημη εργασία. Επίσης, τα τελευταία τρία χρόνια μειώθηκαν οι δείκτες μητρικής και νεογνικής θνησιμότητας.
Στον τομέα των δημόσιων υπηρεσιών, ενσωματώθηκαν σχεδόν 5.000 νέα μεγαβάτ στο ηλεκτρικό σύστημα για την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη.
Στο νερό, η παροχή αυξήθηκε κατά 110% σε σχέση με το 2024.
Και η πλατφόρμα του συστήματος 1x10 της Καλής Διακυβέρνησης έφτασε σε περισσότερες από 7.300.000 επιλυμένες υποθέσεις.
Η άσφαλτος που τοποθετήθηκε αυξήθηκε κατά 70% χάρη στην άσφαλτο της λίμνης Γκουανόκο, στην υπηρεσία της εθνικής ανάπτυξης.
Είναι βαριά επιτεύγματα, είναι πολλά επιτεύγματα. Και το συζητούσαμε με τον Πρόεδρο: θα έπρεπε να κρατήσει όλη μέρα η παράθεση αριθμών και στοιχείων, γιατί είναι πολλά τα αληθινά επιτεύγματα. Και είναι επιτεύγματα, βουλευτές και βουλευτίνες, που κατακτήθηκαν με ίδιες δυνάμεις, εν μέσω εγκληματικού αποκλεισμού, χάρη στα έσοδα της PDVSA, της Pequiven και στα φορολογικά έσοδα. Χαιρετίζω εδώ τους προέδρους τους, τον υπερ-επόπτη· χαιρετίζω την πρόεδρο της Κεντρικής Τράπεζας της Βενεζουέλας για τη συντονισμένη προσπάθεια να διατηρηθούν εσωτερικές ισορροπίες, μακροοικονομικές ισορροπίες και εξωτερικές ισορροπίες, σε ένα περιβάλλον πρωτοφανούς οικονομικού αποκλεισμού.
Έτσι, το 2025, στο τέλος — στις 8 το βράδυ, Παρασκευή 2 Ιανουαρίου — είπα στον Πρόεδρο: «Ήταν μια πολύ καλή χρονιά, μια πολύ καλή χρονιά, παρά…». Παρά τον αποκλεισμό, παρά τους εξωτερικούς περιορισμούς και ενώ ήδη βιώναμε έναν ναυτικό αποκλεισμό. Θέλω να ξέρετε ότι η επίθεση της 3ης Ιανουαρίου δεν ήταν η πρώτη εισβολή κατά της Βενεζουέλας. Ήδη το 1819 ο Μονρόε είχε στείλει δύο πολεμικά πλοία για να ανακτήσει κάποια εμπορικά πλοιάρια. Γι’ αυτό επιμένω να μη φοβόμαστε.
Η ενεργειακή ατζέντα ΗΠΑ–Βενεζουέλας δεν είναι νέα· έχει πάνω από έναν αιώνα. Σε 108 χρόνια η Βενεζουέλα έχει εξορύξει περίπου 78 δισεκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου. Από αυτά, η ExxonMobil παρήγαγε 20 δισεκατομμύρια βαρέλια. Δεν είναι νέα η ενεργειακή ατζέντα μεταξύ Βενεζουέλας και Ηνωμένων Πολιτειών. Οι πρώτες εταιρείες που έφτασαν στη λίμνη Γκουανόκο το 1875 ήταν βορειοαμερικανικές. Δεν ανακαλύπτουμε τον τροχό. Αυτό που κάνουμε, ναι, είναι να διαμορφώνουμε, εν μέσω επίθεσης και σκληρής απειλής, μια ενεργειακή συνεργασία βασισμένη στην ευπρέπεια, την αξιοπρέπεια και την ανεξαρτησία· ώστε οι περιορισμοί στην εσωτερική πολιτική και οι δεσμεύσεις που επιδιώκουν να κυριαρχήσουν στην εξωτερική μας πολιτική να διαλυθούν οριστικά. Η Βενεζουέλα έχει δικαίωμα σε σχέσεις με την Κίνα, τη Ρωσία, την Κούβα, το Ιράν, με όλους τους λαούς του κόσμου. Με όλους τους λαούς του κόσμου — και με τις Ηνωμένες Πολιτείες επίσης.
Έχουμε δικαίωμα, και θα το κάνουμε με σεβασμό στο διεθνές δίκαιο.
Γι’ αυτό θέλω να ανακοινώσω ότι αυτή η ενεργειακή συνεργασία — κάθε συνάλλαγμα που θα εισέρχεται — θα κατευθύνεται σε δύο ταμεία. Δίνω εντολή στην Αντιπροεδρία Οικονομίας και στο Υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών για τη δημιουργία δύο κυρίαρχων ταμείων. Το πρώτο κυρίαρχο ταμείο θα είναι κοινωνικής προστασίας, για τη βελτίωση του εισοδήματος των εργαζομένων, ώστε το συνάλλαγμα να πηγαίνει απευθείας στα νοσοκομεία, στα σχολεία, στη διατροφή και στη στέγαση.
Και δίνω εντολή για τη δημιουργία του Κυρίαρχου Ταμείου Υποδομών και Υπηρεσιών για την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη, ώστε αυτό το συνάλλαγμα να πηγαίνει στο νερό, την ηλεκτρική ενέργεια και την οδοποιία. Πρόκειται για δύο κυρίαρχα ταμεία.
Ζήτησα επίσης τη δημιουργία μιας τεχνολογικής πλατφόρμας που θα διασφαλίζει τη διαφάνεια στη χρήση αυτών των πόρων, απαλλαγμένη από γραφειοκρατία, διαφθορά και αδιαφορία.
Θέλω επίσης να παρουσιάσω σε αυτό το νομοθετικό σώμα σχέδιο Οργανικού Νόμου για την προστασία των κοινωνικοοικονομικών δικαιωμάτων. Πρόκειται για μια στροφή που αντανακλά την πραγματικότητα· και το γνωρίζουν οι εμπορικοί και οικονομικοί τομείς της Βενεζουέλας: το σύστημα τιμών είναι σύστημα συμφωνημένων τιμών, όχι τιμωρητικό. Αυτός ο Νόμος για τα κοινωνικοοικονομικά δικαιώματα θα προστατεύει τους καταναλωτές.
Θα διασφαλίζει ότι τα αγαθά και οι υπηρεσίες είναι ποιοτικά — όπως ξέρω ότι είναι τα προϊόντα «φτιαγμένα στη Βενεζουέλα», που είναι ο κύριος πρεσβευτής μας στον κόσμο. Όταν εξάγεται κακάο, καφές, αβοκάντο, προϊόντα της θάλασσας, φέρουν τη σφραγίδα της πατρίδας μας. Ζητώ τη συνεργασία όλων για την έγκριση αυτού του Νόμου.
Τέλος, φέρνουμε σχέδιο Οργανικού Νόμου για την επιτάχυνση των διαδικασιών. Η «επιτάχυνση» είναι διαφορετική έννοια. Ζήτησα από τις νομικές ομάδες να υιοθετηθεί το μοντέλο κατά του αποκλεισμού, που επιτρέπει την αναστολή εφαρμογής οποιουδήποτε κανόνα στην εθνική επικράτεια όταν μια διαδικασία εμποδίζει την προσέλκυση επενδύσεων ή όταν εμποδίζει έναν πολίτη να διεκπεραιώσει τις συνήθεις διοικητικές του υποθέσεις. Αυτό το μοντέλο θα εφαρμόζεται για την επιτάχυνση των διαδικασιών της δημόσιας διοίκησης.
Αγαπημένοι Βενεζουελάνοι και Βενεζουελάνες, σε αυτή τη δύσκολη αποστολή που μου αναλογεί σήμερα, φιλοδοξώ να την φέρω εις πέρας με αξιοπρέπεια. Ζητώ αξιοπρέπεια και από εσάς, από κάθε Βενεζουελάνο και κάθε Βενεζουελάνα.
Ζητώ η πολιτική να μη μετατραπεί σε μίσος και μισαλλοδοξία, σε «δεν θα σε ακούσω επειδή είσαι αντιπολίτευση», που μετά καταλήγουν να ζητούν οικονομικό αποκλεισμό, εισβολή και επίθεση — μέχρι που τους ικανοποίησαν. Πρέπει να αναστρέψουμε αυτή την αντι πολιτική πορεία της στη Βενεζουέλα, ώστε ο εξτρεμισμός και ο φασισμός να αποκλειστούν από την άσκηση δημόσιων λειτουργιών, σε οποιοδήποτε αξίωμα, σε οποιαδήποτε δημόσια εξουσία.
Το λέω με πλήρη γνώση: αυτή η αντι πολιτική μάς οδήγησε στη χειρότερη κηλίδα στις σχέσεις Ηνωμένων Πολιτειών και Βενεζουέλας, γιατί υπήρχαν εκείνοι που συναγωνίζονταν ποιος θα συρθεί περισσότερο, χωρίς να τους νοιάζει ο πόνος του βενεζουελάνικου λαού, θεωρώντας τον «παράπλευρη απώλεια» του οικονομικού πολέμου. Δεν τους ένοιαζε το εισόδημα των εργαζομένων, οι δημόσιες υπηρεσίες, οι οικονομικοί τομείς — δημόσιοι και ιδιωτικοί. Δεν τους ένοιαζε η χώρα. Σήμερα σας ζητώ με ταπεινότητα η Βενεζουέλα να είναι η έμπνευσή μας όταν ξυπνάμε· να είναι το πρώτο που σκεφτόμαστε· και να μείνουν πίσω τα μικροπρεπή συμφέροντα του καθενός. Σας ζητώ: ο λαός περιμένει από εμάς να σταθούμε στο ύψος μας, συνύπαρξη, ανοχή, σεβασμό στην αξιοπρέπεια. Και αυτόν τον ίδιο σεβασμό ζητήσαμε από την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών: σεβασμό στην αξιοπρέπεια του Προέδρου Μαδούρο και σεβασμό στην αξιοπρέπεια και την ακεραιότητα της Πρώτης Κυρίας.
Και επαναβεβαιώνω εδώ τον όρκο μου ενώπιόν σας, όπως ορκίστηκα στις 5 Ιανουαρίου, όπως ορκίστηκα ενώπιον του Θεού, του πατέρα μου, της Βενεζουέλας, του βενεζουελάνικου λαού, των παιδιών της Βενεζουέλας: σας ζητώ να μην έχουμε άλλη σημαία πέρα από την ενότητα, όπως είπε ο πατέρας μας Απελευθερωτής Σιμόν Μπολίβαρ. Ας προχωρήσουμε με ψηλό ηθικό, με αξιοπρέπεια μπροστά, με ακεραιότητα αλώβητη, υπερασπιζόμενοι τη Βενεζουέλα.
Σας ευχαριστώ πολύ, Βενεζουελάνοι και Βενεζουελάνες.
