Του Ρικάρντο Βας
Μετάφραση: Αριάδνη Αλαβάνου
Η Κυριακή, 16 Ιουλίου, ήταν μια σημαντική ημέρα στην πολιτική ιστορία της Βενεζουέλας. Το δεξιό αντιπολιτευτικό κόμμα MUD, με την υποστήριξη των ΗΠΑ, έριξε όλο του το βάρος σε μια «συμβουλευτική διαδικασία» ελπίζοντας να αποδειχθεί ότι οι πραξικοπηματικές προσπάθειές του είχαν πολύ μεγάλη λαϊκή υποστήριξη και να αποτελέσει την «ώρα μηδέν» μιας νέας φάσης η οποία θα οδηγούσε στην απομάκρυνση της μπολιβαριανής κυβέρνησης. Τελικά όμως, το τέχνασμα δεν έπιασε, αντιθέτως έγινε μπούμερανγκ, αφήνοντας την αντιπολίτευση λίγο πολύ στα κρύα του λουτρού. Η πραγματική έκπληξη ήταν η επίδειξη δύναμης του τσαβίστικου κινήματος, που βγήκε στους δρόμους για να αποκαλύψει το τέχνασμα της αντιπολίτευσης και να συμμετάσχει σε μια προσομοίωση των εκλογών για τη Συντακτική Συνέλευση της 30ής Ιουλίου.
Το «δημοψήφισμα» της αντιπολίτευσης, που στην πραγματικότητα δεν ήταν τίποτα άλλο από μια μη δεσμευτική «συμβουλευτική διαδικασία» χωρίς νομική βάση, αναμενόταν σαν ο μεγάλος πολιτικός σεισμός που θα άλλαζε στιγμιαία το πολιτικό τοπίο της χώρας. Η Μαρία Κορίνα Ματσάδο, μία από τους πιο ακραίους ηγέτες της αντιπολίτευσης, το παρομοίασε με το γκρέμισμα του τείχους του Βερολίνου, με την εκλογή του Μαντέλα ή με την ανατροπή του Σαντάμ Χουσεΐν (οποία μετριοπάθεια!)