Η παρουσία
των ΗΠΑ στο Ελ Σαλβαδόρ, όπως και στις
περισσότερες χώρες τις λατινικής
Αμερικής, είναι συνδεδεμένη με τις πλέον
σκοτεινές πτυχές της πολιτικής ιστορίας
της χώρας. Το 1944 η κυβέρνηση Ρούσβελτ
έσπευσε να αναγνωρίσει την πραξικοπηματική,
δικτατορική κυβέρνηση που ανέτρεψε τη
λαϊκά νομιμοποιημένη ηγεσία. Το 1960, μια
νέα στρατιωτική χούντα εγκαθίσταται
στη χώρα με τις ευλογίες της Ουάσινγκτον,
ακυρώνοντας τις επικείμενες εκλογές
με το φόβο ανόδου στην εξουσία αριστερών
δυνάμεων. “Στρατιωτικού τύπου κυβερνήσεις
πολιτοφυλακής στο Ελ Σαλβαδόρ είναι οι
πλέον αποτελεσματικές ενάντια στην
κομμουνιστική διείσδηση στη λατινική
Αμερική” είχε δηλώσει μετά το πραξικόπημα
ο αμερικανός πρόεδρος Κέννεντι.
Το 1980,
παρά τις προσπάθειες εκδημοκρατισμού,
το Ελ Σαλβαδόρ ζει νέο στρατιωτικό
πραξικόπημα, πάλι με την στήριξη των
ΗΠΑ οι οποίες προσφέρουν βοήθεια στο
καθεστώς ενάντια στους αντάρτες του
ένοπλου κινήματος FMLN. Την
ίδια χρονιά ο αρχιεπίσκοπος Ρομέρο
δολοφονείται από ακροδεξιούς παρακρατικούς,
ενώ υπολογίζεται πως τη διετία 1979-81
περίπου 35.000 πολίτες έχασαν τη ζωή τους
από το φιλοαμερικανικό στρατοκρατικό
καθεστώς.