Του Δρ. Σατζάντ Γεϊτασί, Ερευνητής του Κέντρου Επιστημονικής Έρευνας καιΣτρατηγικών Μελετών της Μέσης Ανατολής
Πριν από 2.500 χρόνια, ο Σουν Τζου έγραψε στο βιβλίο «Η Τέχνη του Πολέμου»: «Οι νικηφόροι πολεμιστές πρώτα εξασφαλίζουν τη νίκη και μετά ξεκινούν τον πόλεμο· οι ηττημένοι πολεμιστές πρώτα ξεκινούν τον πόλεμο και μετά επιδιώκουν τη νίκη.»
Οι Αμερικανοί, που με ελπίδα μιας αποφασιστικής και γρήγορης νίκης θυσίασαν για άλλη μια φορά τη διπλωματία και τις διαπραγματεύσεις, διαπίστωσαν από τις πρώτες ημέρες του πολέμου ότι οι συνεχείς και συντονισμένες επιθέσεις, με τη συμμετοχή του σιωνιστικού καθεστώτος και την υποστήριξη ορισμένων χωρών της περιοχής, δεν θα αρκούσαν για να γονατίσουν το Ιράν.
Οι επιθέσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ στις 28 Φεβρουαρίου, που σχεδιάστηκαν βάσει των λεγόμενων δογμάτων «αποκεφαλισμού» ή παράλυσης της δομής διοίκησης, ξεκίνησαν με στόχο τη δολοφονία του Ανώτατου Ηγέτη της Επανάστασης και ορισμένων ανώτατων στρατιωτικών διοικητών, ώστε η δομή διοίκησης και ελέγχου των ιρανικών ενόπλων δυνάμεων να καταρρεύσει στο συντομότερο δυνατό χρονικό διάστημα. Παράλληλα, δημοσιεύθηκαν εκθέσεις για το ολοκληρωμένο σχέδιο της Μοσάντ που αποσκοπούσε στο να πείσει τον Τραμπ για στρατιωτική επίθεση εναντίον του Ιράν, ενός σχεδίου που βασιζόταν επίσης στην πρόκληση ταραχών στους δρόμους και την ταχεία κατάρρευση του πολιτικού συστήματος του Ιράν. Αυτοί οι υπολογισμοί οδήγησαν τις ΗΠΑ στο συμπέρασμα ότι μπορούσαν να υλοποιήσουν το σχέδιο επίθεσης υπό την κάλυψη της διπλωματίας. Ωστόσο, η απάντηση του Ιράν άλλαξε γρήγορα τις ισορροπίες. Σε ελάχιστο χρόνο, τα κατεχόμενα εδάφη βρέθηκαν υπό ισχυρές επιθέσεις πυραύλων και drones των ιρανικών ενόπλων δυνάμεων, γεγονός που αποδεικνύει ότι το Ιράν δεν ήταν μόνο προετοιμασμένο να ανταποδώσει, αλλά και ικανό να επεκτείνει το πεδίο του πολέμου.
Επίσης, η είσοδος των δυνάμεων Αντίστασης από τον Λίβανο, το Ιράκ και την Υεμένη απέδειξε ότι ο Άξονας της Αντίστασης διατηρεί ακόμη υψηλό επίπεδο επιχειρησιακού συντονισμού και ικανότητας, ικανότητα που σε αντίθεση με αυτό που φανταζόταν το Τελ Αβίβ και η Ουάσιγκτον, όχι μόνο δεν έχει εξασθενήσει, αλλά βρίσκεται σε διαδικασία ανοικοδόμησης και μεγαλύτερης συνοχής.
Αν αντικρίσουμε ρεαλιστικά την κατάσταση, ο εχθρός επεδίωκε συγκεκριμένους στόχους: αλλαγή του πολιτικού συστήματος του Ιράν, εξάλειψη της πυρηνικής και πυραυλικής ισχύος της χώρας και διακοπή της σύνδεσης της Τεχεράνης με τις δυνάμεις Αντίστασης της περιοχής. Ωστόσο, η 41ήμερη αντίσταση του Ιράν όχι μόνο κατέπληξε την παγκόσμια κοινή γνώμη, αλλά επέφερε και σημαντικές γεωπολιτικές και στρατηγικές συνέπειες σε περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο.
Η πρώτη συνέπεια ήταν η αμφισβήτηση του κύρους της Αμερικής. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, παρουσίαζαν τον εαυτό τους ως την αδιαμφισβήτητη υπερδύναμη του κόσμου. Η επίθεση στο Ιράκ, το Αφγανιστάν και τη Λιβύη με τη συμμετοχή δυτικών συμμάχων αποτελούσε μέρος αυτού του σχεδίου εδραίωσης αυτής της εικόνας. Σήμερα όμως, αυτή η αντίληψη ότι «η Αμερική είναι η ανίκητη και κυρίαρχη υπερδύναμη του κόσμου» έχει υποστεί σοβαρές ρωγμές. Οι ΗΠΑ, ακόμα και με τη συμμετοχή του Ισραήλ και ορισμένων Αράβων συμμάχων τους, δεν κατόρθωσαν να παραλύσουν το Ιράν, και αυτό αποκάλυψε τα ρήγματα στην ηγεμονική εικόνα της Ουάσιγκτον.
Το πιο σημαντικό ζήτημα είναι το χάσμα εντός του δυτικού μπλοκ. Οι ΗΠΑ απολάμβαναν ανέκαθεν την πλήρη πολιτική και στρατιωτική υποστήριξη της Ευρώπης, αυτή τη φορά όμως ακούστηκαν φωνές διαμαρτυρίας και κριτικής από την Ευρώπη, έστω και χαμηλόφωνες. Η Ισπανία δεν επέτρεψε τη χρήση ορισμένων στρατιωτικών βάσεών της για επίθεση κατά του Ιράν, η Γαλλία απέφυγε την άμεση συμμετοχή και η Βρετανία έπαιξε περιορισμένο ρόλο. Αυτές οι συμπεριφορές δείχνουν ότι το χάσμα εκατέρωθεν του Ατλαντικού βαθαίνει, ιδιαίτερα όταν οι Ευρωπαίοι, δυσαρεστημένοι από τις μονομερείς προσεγγίσεις της Ουάσιγκτον, προσπάθησαν να υπενθυμίσουν στην Αμερική ότι η παγκόσμια ισχύς της χώρας χωρίς τους συμμάχους της είναι ευάλωτη.
Στο επίπεδο της Μέσης Ανατολής επίσης σημειώθηκαν σημαντικές εξελίξεις. Το Ισραήλ, που για δεκαετίες νικούσε σε γρήγορους πολέμους εναντίον των Αράβων με τη στρατιωτική του υπεροχή και την πλήρη υποστήριξη της Δύσης, αντιμετώπισε αυτή τη φορά ένα σκληρό και φθοροποιό εμπόδιο, ένα εμπόδιο με το όνομα Ιράν και Άξονας της Αντίστασης.
Μετά την 7η Οκτωβρίου, το Ισραήλ έστρεψε όλη του τη στρατιωτική, πληροφοριακή και πολιτική ισχύ στο πεδίο και μίλησε επανειλημμένα για εξάλειψη των δυνάμεων Αντίστασης, κάθε φορά όμως, οι ίδιες δυνάμεις εμφανίζονταν με μεγαλύτερη συνοχή και δύναμη: Από τη Χαμάς ως τη Χεζμπολάχ και τους Χούθι της Υεμένης. Δεν υπήρχε πλέον ίχνος «ταχείας νίκης», ακόμα και με την άμεση υποστήριξη των ΗΠΑ και τις εκτεταμένες επιθέσεις εναντίον του Ιράν.
Τελικά, αυτό που συνέβη δεν ήταν η κατάρρευση του Άξονα της Αντίστασης, αλλά η ισχυρότερη ανάδυση του Ιράν στις περιφερειακές ισορροπίες. Σήμερα, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ, αφού απέτυχαν να επιτύχουν τους αρχικούς τους στόχους, από την αλλαγή του πολιτικού συστήματος έως την εξάλειψη της πυραυλικής και πυρηνικής ισχύος του Ιράν, ανησυχούν περισσότερο από οτιδήποτε άλλο για την αποτρεπτική ισχύ και τη στρατηγική ικανότητα του Ιράν να ελέγχει τις περιφερειακές ισορροπίες. Σήμερα, το κύριο ζήτημα για την Αμερική δεν είναι η αλλαγή του πολιτικού συστήματος του Ιράν, αλλά η ανησυχία για μια δύναμη που μπορεί να μετατρέψει το Στενό του Ορμούζ στον σημαντικότερο γεωπολιτικό μοχλό του κόσμου. Κατάλαβαν ότι το μεταπολεμικό Ιράν όχι μόνο δεν αποδυναμώθηκε, αλλά αναδύθηκε πιο έμπειρο, πιο συνεκτικό και πιο ισχυρό από ποτέ. Μια χώρα που, εάν το αποφασίσει, μπορεί να επηρεάσει την ενεργειακή ασφάλεια του κόσμου και τις διεθνείς οικονομικές ισορροπίες. Αυτό αποδεικνύει ότι το σχέδιο που ήταν να συγκρατήσει το Ιράν έχει πλέον μετατραπεί σε παράγοντα ενίσχυσης της περιφερειακής ισχύος και επιρροής του.
Εγγραφείτε στο κανάλι μας στο Telegram 👉 https://t.me/prensarbeldegr
Διαρκής εναλλακτική ενημέρωση