Ο Χαντάντ αρχίζει να αποκτά προβάδισμα στη Βραζιλία

Πηγή: resumenlatinoamericano.org
του Emir Sader (*)

Στη δημοσκόπηση της IBOPE για το δίκτυο Globo αυτής της εβδομάδας, για πρώτη φορά ο Φερνάντο Χαντάντ ξεπερνά τον Μπολσονάρο στο δεύτερο γύρο, με 43% έναντι 37% του υποψηφίου της δεξιάς. Επαληθεύεται επομένως η τάση που διαγραφόταν από τότε που ο Λούλα, πριν λιγότερο από δύο εβδομάδες, ανέδειξε τον Χαντάντ ως υποψήφιό του. 

Από τότε το εκλογικό σκηνικό άλλαξε. Ο Χαντάντ έπρεπε να ξεκινήσει από χαμηλά ποσοστά, ενώ ο Μπολσονάρο είχε το προβάδισμα στις δημοσκοπήσεις. Κάθε είδος εικασίας γινόταν στα μέσα ενημέρωσης: από το ότι ο Μπολσονάρο μπορούσε να κερδίσει από τον πρώτο γύρο μέχρι ότι ο Σίρο Γκόμες θα μπορούσε να είναι ο αντίπαλός του στο δεύτερο γύρο, αφήνοντας έξω τον υποψήφιο του ΡΤ (Κόμμα Εργατών) και του Λούλα. Η παράξενη απόπειρα κατά του Μπολσονάρο τροφοδοτούσε εικασίες για την τελική του νίκη.

Η αριστερά μπορεί να νικήσει στο Μεξικό

Πηγή: La Jornada

Του Emir Sader (*)

Ήδη είναι οκτώ οι φορές που η αριστερά έχει φτάσει στο τέλος της προεκλογικής εκστρατείας με πιθανότητες να νικήσει στο Μεξικό, και σχεδόν νικά. Της έχουν αφαιρέσει πολλές φορές το θρίαμβο με νοθεία. Το κόμμα-κράτος PRI [1] έχει επιβιώσει δύο θητείες εκτός προεδρίας, αλλά έχει επιστρέψει. Και αν και έχει αποτύχει ως κυβέρνηση, έχει φθαρεί από αυτό, διατηρεί τη δύναμη να επιβάλει αποτελέσματα δια της βίας, όπως η εκλογή κυβέρνησης στην πολιτεία του Μεξικού έχει αποδείξει.

Αλλά το PRI δεν μπορεί πια να τα κάνει όλα. Πρώτον, έχει χάσει δύο φορές. Δεύτερον, φτάνει σε αυτές τις εκλογές πολύ αποδυναμωμένο από την αποτυχία της κυβέρνησης του Πένια Νιέτο, ο οποίος έχει αναγεννήσει τον ορισμό υποψηφίου για την προεδρία [2], επιλέγοντας έναν τυπικό νεοφιλελεύθερο οικονομολόγο, που έχει χρηματίσει στην κυβέρνηση του PAN [3] και τώρα προσφέρει τις υπηρεσίες του στο PRI, ως υποψήφιος εξωκομματικός, αλλά απολύτως ενταγμένος στις επιχειρηματικές ελίτ: ο Χοσέ Αντόνιο Μιντ.

H κρίση της αριστεράς στη Λατινική Αμερική

Πηγή: cubadebate
του Emir Saber

Mπορεί να πει κανείς ότι υπάρχουν δύο αριστερές στην Λατινική Αμερική, οι οποίες και οι δύο βρίσκονται σε κρίση, κάθε μια με τον τρόπο της. Η μία από αυτές είναι αυτή που κατάφερε να έρθει στην εξουσία και να δρομολογήσει κάποιες διαδικασίες εκδημοκρατισμού της κοινωνίας και εναλλακτικές στο νεοφιλελεύθερο μοντέλο και σήμερα αντιμετωπίζει δυσκολίες - διαφορετικής τάξης, κάποιες από το εξωτερικό, κάποιες στο εσωτερικό – να δώσει συνέχεια σε αυτές τις διαδικασίες. Η άλλη είναι αυτή που βρίσκεται σε χώρες με νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις και δεν είναι ικανή να οικοδομήσει δυνάμεις ικανές να κερδίσουν εκλογές, να πάρουν την κυβέρνηση και να ξεκινήσουν την υπέρβαση του νεοφιλελευθερισμού.

To λόμπι των ΜΜΕ ενάντια στη Λατινική Αμερική

Πηγή: Cubadebate
του Emir Sader

Η Λατινική Αμερική – ή τουλάχιστον κάποιες από τις κυβερνήσεις της – έχει αντιταχθεί στο κυρίαρχο ρεύμα στο διεθνές σκηνικό εδώ και δεκαετίες. Αφού υπέστη τις σκληρές επιπτώσεις αυτού του ρεύματος, κάποιες κυβερνήσεις επαναστάτησαν εναντίον του και άρχισαν να βάζουν σε εφαρμογή πολιτικές που αντιτίθενται μετωπικά στο νεοφιλελεύθερο ρεύμα.

Τα αποτελέσματα δεν θα μπορούσαν καλύτερα: Τη στιγμή που αυξάνεται η ανισότητα, η φτώχεια, η μιζέρια, ο κοινωνικός αποκλεισμός σε ολόκληρο τον κόσμο, μια χώρα όπως η Βραζιλία, που αποτελούσε τη χώρα με τις μεγαλύτερες ανισότητες στην ήπειρο, έχει καταφέρει θεαματικά επιτεύγματα σε αυτόν τον τομέα σε τέτοιο σημείο ώστε να προβάλλεται ο Λούλα σαν παγκόσμιος ηγέτης στον αγώνα για την καταπολέμηση της πείνας.