Από την έναρξη του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης, 473 άτομα έχουν πεθάνει υπό την επιτήρηση της δικτατορίας. Η περίοδος αυτή καλύπτει 1.373 ημέρες. Ο μέσος όρος είναι συγκλονιστικός: ένα άτομο πεθαίνει στη φυλακή κάθε τρεις ημέρες.
Αυτοί οι θάνατοι αποδεικνύουν μια συστηματική παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που συνδέεται άμεσα με το καθεστώς έκτακτης ανάγκης. Σύμφωνα με τα αρχεία της Ανθρωπιστικής Νομικής Βοήθειας, δεν πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά, αλλά για ένα συνεχές μοτίβο αμέλειας και κακοποίησης. Οι φυλακές έχουν μετατραπεί σε χώρους ακραίου πόνου όπου δεν εξασφαλίζεται ιατρική περίθαλψη, επαρκής διατροφή ή δίκαιη δίκη.
Υπάρχουν εκατοντάδες τεκμηριωμένες περιπτώσεις ανθρώπων που πέθαναν από πείνα, δίψα, ασθένειες που δεν έλαβαν θεραπεία και βασανιστήρια. Η αδιάκριτη ποινικοποίηση της φτώχειας έχει εντείνει τον κύκλο του αποκλεισμού και της κρατικής βίας που τιμωρεί, κυρίως, τους πιο ευάλωτους πληθυσμούς.
To επίσημο αφήγημα για την ασφάλεια επιδιώκει να κανονικοποιήσει αυτούς τους θανάτους ως αναπόφευκτα δεινά, ενώ ταυτόχρονα καταστέλλει κάθε κριτική και διώκει τη διαφωνία. Το να τους αποκαλούμε παράπλευρα θύματα όχι μόνο αποανθρωποποιεί όσους έχασαν τη ζωή τους, αλλά και αποκαλύπτει το κεντρικό ερώτημα αυτής της ιστορικής στιγμής: τι είδους κοινωνία χτίζεται όταν το τίμημα είναι η ζωή ανθρώπων που δεν έχουν δικαστεί και που, σε πολλές περιπτώσεις, είχαν καθαρό μητρώο και αποφυλακιστήρια.
